Postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. III OW 1/24
Orzeczenie o niekonstytucyjności art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r. o sygn. SK 14/21) nie uniemożliwia stosowania tego przepisu przed upływem wskazanej klauzuli odraczającej jego utratę mocy obowiązującej. Nie może także stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego ani podatkowego w sprawach zakończonych
Orzeczenie o niekonstytucyjności art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r. o sygn. SK 14/21) nie uniemożliwia stosowania tego przepisu przed upływem wskazanej klauzuli odraczającej jego utratę mocy obowiązującej. Nie może także stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego ani podatkowego w sprawach zakończonych
Nabycie przez osobę trzecią praw i roszczeń od byłych właścicieli nieruchomości wywłaszczonych lub ich spadkobierców nie decyduje o braku interesu prawnego tej osoby na etapie wstępnym postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczającej, wymaga to bowiem szerszej analizy na późniejszym etapie tego postępowania.
Osoba, która nie jest właścicielem nieruchomości podlegającej podziałowi ani nie posiada żadnego innego tytułu prawnego do tej nieruchomości, nie ma interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o jej podziale i w konsekwencji nie może być uznana za stronę tego postępowania.
W ramach postępowania nieważnościowego, ocena decyzji administracyjnej skupia się wyłącznie na sprawdzeniu istnienia wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 kpa, a skutki społeczno-gospodarcze wywołane przez decyzję nie mają wpływu na ocenę jej rażącego naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Przyznanie przez sąd administracyjny stronom postępowania administracyjnego sumy pieniężnej w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej stanowi zadośćuczynienie za naruszenie prawnej szybkości postępowania, mając na uwadze zarówno funkcję reprezentacyjno-prewencyjną, jak i kompensacyjną dla poniesionego przez strony postępowania dyskomfortu.
Przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przez sąd administracyjny jest elementem swobodnej oceny sędziowskiej i stanowi zadośćuczynienie za krzywdę moralną oraz negatywne odczucia związane z przewlekłym prowadzeniem postępowania administracyjnego.