Wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2193/10
W sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie może być uznany za ustalony w sposób wyczerpujący, zarzut błędnej wykładni wskazanych przepisów art. 17 ust. 4 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000 r., Nr 28, poz.353 ze zm.) oraz w zw. z art. 11 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 7, poz. 44 ze zm.) i art. 115 ust. 1
Jeżeli wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym, z uwagi na realia II wojny światowej, nie powodowało utraty obywatelstwa polskiego, to formalne zakończenie wojny nie może samo przez się oznaczać, iż dalsze pełnienie tej służby, po dniu przyjętym jako dzień zakończenia wojny, powodowało utratę obywatelstwa polskiego z tym dniem, na podstawie art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o
Fakt wytoczenia przez osobę, w stosunku do której toczy się postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania ma znaczenie w postępowaniu meldunkowym, nie jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz jako element stanu faktycznego, który organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę, oceniając zaistnienie przesłanek z art. 15 ust
W postępowaniu o wymeldowanie osoby z lokalu z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 193, poz. 993 z późn. zm.) właściwy organ gminy nie jest związany faktem zameldowania tej osoby na pobyt czasowy w innym lokalu.
Osoba dysponująca tytułem prawnym do lokalu jest stroną, w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym o zameldowanie (wymeldowanie) w tym lokalu innej osoby, prowadzonym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).