Wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 788/18
Decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego, o której mowa w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie
Opuszczenie miejsca stałego pobytu pod przymusem realizowanym przez upoważnione do tego organy państwa stanowi podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu (art. 35 ustawy o ewidencji ludności).
Opuszczenie miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, musi cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego
Na potrzeby art. 35 ustawy o ewidencji ludności opuszczenie lokalu na pewien okres może być również uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi dla uznania, że w sposób trwały dana osoba zorganizowała sobie nowe centrum życiowe w innym miejscu.
Rozpoznanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej wymaga uwzględnienia prawa cudzoziemca do pobytu na terytorium Polski do zakończenia postępowania przed sądem pierwszej instancji w zakresie wynikającym z art. 46 ust. 5 dyrektywy proceduralnej 2013/32