Wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. III SA/Lu 668/04
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej /t.j. Dz.U. 2002 nr 207 poz. 1761/ w ogóle nie reguluje problematyki zwrotu różnicy w opłatach czynszowych. Żaden bowiem z przepisów tej ustawy nie odnosi się do zagadnień przekazanych w upoważnieniu zawartym w art. 95 ust. 2 do szczegółowego uregulowania. Tak istotne zagadnienie, jakim jest pozbawienie jednostki uprawnień, może być regulowane
Orzeczenie wydane przez Główną Komisję Orzekającą przy Ministrze Finansów na podstawie par. 62 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych /Dz.U. nr 42 poz. 421 ze zm
1. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach /Dz.U. nr 62 poz. 628 ze zm./ nie zawiera ani upoważnienia szczegółowego, ani generalnego do stanowienia aktów prawa miejscowego w zakresie obowiązków osób prowadzących zbiórkę odpadów. 2. Obowiązek selektywnej zbiórki odpadów, wynikający z przepisu art. 10 ustawy nie może być powtarzany w aktach prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Związanie organu oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania wynikało, w dacie podejmowania przez Krajową Radę Radców Prawnych zaskarżonej uchwały, z art. 30 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu dokonanej w orzeczeniu mają moc wiążącą do
Zaskarżona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej stwierdzająca, że uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej zostały wydane z naruszeniem prawa, podjęta została w wyniku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku. Wyrokiem tym uchylone zostały uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Okręgowej Rady Adwokackiej nie uwzględniające wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności uchwał
1. Określenie kryteriów wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu, jak i zasad postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy, są. warunkami sine qua non prawidłowo skonstruowanego przepisu, regulującego zasady wynajmu lokali gminnych; zatem ich pominięcie uprawnia Sąd do uznania całej zaskarżonej uchwały za
Ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959 ze zm./, na równych prawach korzystają osoby prawne, których celem statutowym jest działalność w zakresie kultu religijnego, uregulowana w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania /Dz.U. 2000 nr 26 poz. 319 ze zm./, jak
Katalog przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, określony w art. 240 par. 1 pkt 1-8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, ma charakter zamknięty. Oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie jakiejkolwiek innej przesłanki niż wymieniona w tym przepisie. Za taką przesłankę nie może zostać
Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych /Dz.U. 2001 nr 79 poz. 857 ze zm./ nie zawiera jakichkolwiek upoważnień, które pozwalałyby organom władzy publicznej na wyrównanie szans działania partii, które nie uzyskały prawa do subwencji. Umożliwienie partiom ponoszenia niższych kosztów wynajmowania lokalu dlatego, że nie uzyskały w wyborach odpowiedniej ilości głosów i nie przysługuje
Przepisów art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w zakresie ustalania dodatkowego zobowiązania, przy ich wykładni w zgodzie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ - nie stosuje się w przypadku gdy zaniżenia zobowiązania podatkowego lub zawyżenia kwoty różnicy podatku lub kwoty
Oparcie rozstrzygnięcia decyzji podatkowej o przepis prawa, który następnie utracił moc w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, nawet w stanie prawnym w którym przepis art. 240 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyraźnie przesłanki tej nie wskazuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przepis art. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 10 poz. 968 ze zm./ obejmuje także obowiązki stwierdzone w aktach lub czynnościach wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2004 r. /obecnie art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy
Istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy testy, kwestionariusze i zadania symulacyjne, wchodzące w skład materiałów służących do przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198 ze zm./. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, każda informacja o
Rozszerzenie podmiotowego i przedmiotowego zakresu obowiązku w podatku akcyzowym na mocy par. 19 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 119 poz. 1259/ było niezgodne z art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego P. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem nauki prawa administracyjnego dzielnice są wyłącznie elementami składowymi gmin, nie mającymi poza tymi ramami samodzielnego bytu prawnego, nie mogącymi w stosunku do osób trzecich podejmować jakichkolwiek działań. Poza ramami organizacyjnymi gminy dzielnica nie istnieje, gdyż nie ma w żadnej mierze choćby nawet ułomnej osobowości prawnej. Dlatego ma rację Wojewoda
Uchwała dotycząca szczególnego trybu zarządzania mieniem komunalnym jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego w zakresie, w jakim wywołuje skutki zewnętrzne dotyczące najemców lokali, a aktem stanowienia prawa o charakterze wewnętrznym jedynie w takiej części, w jakiej stanowi akt kierownictwa wewnętrznego dla organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu
Z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa wynika, że do stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest stwierdzenie braku podstawy prawnej bądź rażącego naruszenia prawa. Oznacza to /w pierwszym przypadku/, że brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę wydania decyzji. W drugim przypadku należy przyjąć, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające
1. (...) Rada gminy nie ma uprawnień do wprowadzania zwolnień podmiotowych, w tym w zakresie opłat lokalnych. 2. Nie ma (...) podstaw do utożsamiania pojęć: ulga i zwolnienie. Ustawodawca nie używa tych pojęć zamiennie, wręcz przeciwnie, służą one do określania konstrukcji prawnych o łatwo dających się zauważyć odmiennościach (...). 3. (...) Rada gminy jest uprawniona do wprowadzania ulg podatkowych
Dotychczasowy właściciel wywłaszczonej nieruchomości, co do której wysokość odszkodowania ustalił, zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, który to właściciel miał możliwość zaskarżenia ostatecznej decyzji, w tym przedmiocie, do Naczelnego Sądu Administracyjnego
1. Powszechność opodatkowania oznacza, że podatek musi być świadczeniem, które jest ustanawiane nie dla poszczególnych podmiotów, ale dla wszystkich tych podmiotów, ujętych generalnie, u których występuje zjawisko /zjawiska/ rodzące obowiązek podatkowy. 2. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków
Zakres podmiotowy obowiązku posługiwania się językiem polskim jako językiem urzędowym określa obecnie art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim /Dz.U. nr 90 poz. 999 ze zm./. W zawartym tam katalogu organów, instytucji i urzędów wykonujących zadania publiczne mieści się niewątpliwie Urząd Patentowy RP. Wspomniana ustawa nakazuje wszystkim podmiotom realizującym zadania publiczne
1. Niewystarczające jest odwoływanie się do samego tylko nakazu uregulowania w statucie gminy jej ustroju, organizacji i zasad działania jej organów, organizacji komisji rady. Statut nie służy ani do przepisywania ustawy, ani nie powinien być ograniczony do wykonania kazuistycznych delegacji. Jest to akt prawa miejscowego, podlegający ogólnym regułom stanowienia aktów normatywnych podporządkowanych
Wywodzenie - z tego samego stosunku prawnego, dla stron tej samej umowy, przez ten sam organ podatkowy - odmiennych ustaleń dotyczących charakteru prawnego tego stosunku jest niezgodne zarówno z konstytucyjną zasadą państwa prawa /art. 2 Konstytucji RP/, jak i wyrażoną w art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zasadą prowadzenia postępowania