Wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 590/21
Obowiązek zapłaty VAT powstaje już w chwili otrzymania zaliczki, a nie dopiero po wykonaniu usługi turystycznej.
Obowiązek podatkowy przy wpłacie zaliczki z tytułu świadczenia usług turystyki, opodatkowanych na szczególnych zasadach tzw. marży, powstaje z chwilą otrzymania zaliczki, a nie dopiero po wykonaniu tej usługi.
Klient niewypłacalnego biura podróży jest legitymowany do dochodzenia od ubezpieczyciela zobowiązanego z tytułu gwarancji ubezpieczeniowej zwrotu wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną.
Skarb Państwa nie jest zobowiązany do zwrotu marszałkowi województwa poniesionych przez niego kosztów zapewnienia klientom niewypłacalnego organizatora turystyki powrotu do kraju na podstawie art. 49 ust. 6 ustawy z dnia 13 listopada 2008 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w razie niewystarczającej sumy gwarancyjnej, wynikającej z umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, przewidzianej
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306-310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta
Własna usługa przewozu wykonana przez biuro podróży w ramach ceny ryczałtowej pobranej od turysty z tytułu wykonanej na jego rzecz usługi turystycznej opodatkowanej na podstawie przepisów art. 306–310 Dyrektywy 2006/112/WE, normujących szczególną procedurę opodatkowania VAT dla biur podróży, podlega opodatkowaniu obniżoną stawką podatku właściwą dla usługi przewozu osób na podstawie art. 98 w zw. z
Artykuły 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem od wartości
Biuro podróży, które oferuje nabyte wcześniej usługi, może w kalkulacji marży uwzględnić zapłacony przy ich zakupie VAT.
Przepis art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (jedn. tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.) może być podstawą odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową klienta w postaci tzw. zmarnowanego urlopu.
Błędne jest stanowisko organu, że przez "usługi turystyki" należy rozumieć jedynie zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką, gdyż w pojęciu tym mieszczą się także usługi hotelarskie i bez względu na to, czy są one świadczone w powiązaniu z innymi rodzajami usług turystycznych. Powyższe stanowi w ocenie tego Sądu o prawie Spółki do odliczenia podatku naliczonego
Gdy spółka oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, pozostałe usługi wykonuje we własnym zakresie, to odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty. Nie daje to jednak możliwości ustalania różnych stawek, a wobec tego usługi sprzedawane w pakiecie z nabytymi od innego
Jeśli ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./ indywidualizuje wymogi, po spełnieniu których obiekt /budynek/ może być uznany za hotel, winien on spełniać wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy dla wszystkich usług hotelarskich, świadczonych w obiektach hotelarskich oraz takie, które odnoszą się wyłącznie do hoteli, jako jednego z rodzajów obiektów