Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 31 maja 2018 r. (Bagniewski przeciwko Polsce), sygn. 28475/14
Nawet najlepsze prywatne badanie DNA to za mało, aby zaprzeczyć ojcostwu.
Nawet najlepsze prywatne badanie DNA to za mało, aby zaprzeczyć ojcostwu.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności istnieje niewielka możliwość nakładania ograniczeń na wypowiedzi polityczne lub debaty dotyczące kwestii będących przedmiotem interesu publicznego. W państwie rządzonym zgodnie z zasadami prawa należy uwzględnić szczególną rolę prasy. Mimo, że prasa nie może przekraczać ustalonych granic, inter alia w celu "ochrony
Pojęcie "poszanowania" życia prywatnego w rozumieniu Artykułu 8 Konwencji dla celów określania pozytywnych obowiązków Państwa nie ma wyraźnie wyznaczonych granic. W świetle różnorodności stosowanych praktyk i sytuacji panującej w Umawiających się Państwach, wymogi dotyczące tego pojęcia będą się znacznie różniły w zależności od sprawy. Tak więc jest to obszar, w którym Umawiające się Strony posiadają
Stanowiące własność prywatną gazety muszą być wolne, aby korzystać ze swobody redakcyjnej w podejmowaniu decyzji o publikacji artykułów, komentarzy i listów wysyłane przez osoby prywatne, a nawet przez własnych reporterów i dziennikarzy. Obowiązek państwa do zapewnienia jednostce wolności wyrażania opinii nie gwarantuje obywatelom lub ich organizacjom bezwarunkowego prawa dostępu do mediów w celu przedstawienia
Granice dopuszczalnej krytyki są szersze w stosunku do polityków niż wobec osób prywatnych. Dziennikarze oraz opinia publiczna uważnie obserwują wypowiedzi oraz czyny polityka, który poddaje się ocenie nieuchronnie i świadomie. Osoby publiczne powinny zatem wykazać się większą dozą tolerancji. Nie wynika z tego jednak, że politycy nie powinni mieć możliwości obrony, gdy uważają, że publikacje na ich
Gwarancja przyznana przez art. 10 Konwencji dziennikarzom w odniesieniu do informowania o sprawach budzących powszechne zainteresowanie jest udzielona z zastrzeżeniem, że działają oni w dobrej wierze w celu przekazania dokładnych i wiarygodnych informacji, zgodnie z etyką dziennikarską.
Sądowemu postępowaniu wspomnianemu w art. 5 ust. 4 nie muszą towarzyszyć te same gwarancje, jakie są wymagane na podstawie art. 6 ust. 1 w sądowych sporach cywilnych i sprawach karnych. Niemniej jednak kwestią kluczową jest zapewnienie zainteresowanej osobie dostępu do sądu oraz możliwości przedstawienia swojego stanowiska albo osobiście, albo w drodze jakiejś formy reprezentacji.
Wysokość opłat oszacowana w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem możliwości ich uiszczenia przez skarżącego, oraz faza postępowania, w której zastosowano taką restrykcję, stanowią czynniki kluczowe dla ustalenia, czy osoba posiadała prawo dostępu do sądu.
Wolność wypowiedzi, określona przez ust. 1 artykułu 10, stanowi jedną z zasadniczych podstaw społeczeństwa demokratycznego oraz jest ona jednym z podstawowych warunków jego rozwoju i spełnienia każdej osoby. Na podstawie ust. 2 ma ono zastosowanie nie tylko do "informacji" czy też "poglądów", które są przychylnie przyjmowane lub uznawane za nieobraźliwe albo obojętne, ale również do wypowiedzi, które
Artykuł 10 Konwencji nie gwarantuje całkowicie nieograniczonej wolności wypowiedzi, nawet w odniesieniu do relacji prasowych dotyczących poważnych, społecznych materii czy odnoszących się do polityków lub urzędników państwowych. W świetle warunków wymienionych w paragrafie drugim, korzystanie z tej wolności pociąga za sobą pewne zadania i obowiązki, które mają zastosowanie także do prasy. Te "zadania
Stwierdzenie, czy udział tego samego sędziego na różnych etapach sprawy cywilnej spełnia wymóg bezstronności określony w artykule 6 ust. 1 odbywa się na zasadzie oceny poszczególnych przypadków, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, a także - co istotne - charakterystyki właściwych zasad postępowania cywilnego zastosowanych w danej sprawie. W szczególności koniecznym jest sprawdzenie, czy związek
Konwencja nie nakłada obowiązku przyznania pomocy prawnej w spornych sprawach w postępowaniu cywilnych, ponieważ istnieje jasne rozróżnienie pomiędzy brzmieniem Artykułu 6 ust. 3 (c), który w pewnych okolicznościach gwarantuje prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy adwokata w postępowaniu karnym a Artykułem 6 ust. 1, który nie odnosi się do kwestii związanych z pomocą prawną.
Wprowadzenie przez sądy krajowe nadmiernych wymogów formalnych w zakresie wniesienia środka zaskarżenia może skutkować pozbawieniem prawa dostępu do sądu. Ma to miejsce w przypadku, gdy zbyt formalistyczna wykładnia zgodności z prawem dokonana przez sąd faktycznie uniemożliwia rozpoznanie meritum wnoszonej skargi .
Art. 10 Konwencji nie gwarantuje absolutnie nieograniczonej wolności wyrażania opinii, nawet w przypadku informowania w prasie o kwestiach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego. Zgodnie z postanowieniami ust. 2 art. 10, wolność ta pociąga za sobą "obowiązki i odpowiedzialność", które mają zastosowanie również wobec prasy. Ze względu na "obowiązki i odpowiedzialność" nierozerwalnie związane
W swojej praktyce Trybunał czyni rozróżnienie pomiędzy stwierdzeniem faktów a sądami wartościującymi. Podczas gdy istnienie faktów można wykazać, to już prawdziwość sądów wartościujących nie podlega dowodzeniu. Zakwalifikowanie danego stwierdzenia jako rzeczywistego faktu lub jako sądu wartościującego pozostaje kwestią, która w pierwszej kolejności wchodzi w zakres swobodnej oceny władz państwowych
Zakres Artykułu 6 ust.1 Konwencji obejmuje jedynie 'kontrowersje' (spory) dotyczące 'praw i obowiązków' (o charakterze cywilnym), co do których można stwierdzić - co najmniej na podlegających dyskusji podstawach - że są uznawane na gruncie prawa krajowego; artykuł ten sam w sobie nie gwarantuje jakichkolwiek merytorycznych treści w zakresie "praw i obowiązków" (o charakterze cywilnym) w prawie materialnym
Rozsądna długość czasu trwania postępowania powinna być oceniana w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem kryteriów ustalonych w orzecznictwie Trybunału, w szczególności stopnia zawiłości sprawy, postępowania skarżącego i właściwych władz oraz wagi postępowania dla skarżących
Uznając, że powództwo cywilne na podstawie artykułu 24 w związku z artykułem 448 Kodeksu cywilnego może stanowić "skuteczny środek odwoławczy" dla celów zawartych w artykule 35 ust. 1 Konwencji począwszy od dnia 17 marca 2010 roku i uwzględniając trzyletni okres przedawnienia na wniesienie takiego powództwa, Trybunał stwierdził, że zasadniczo w odniesieniu do wszystkich spraw, w których do czerwca
Artykuł 10 Konwencji nie gwarantuje całkowicie nieograniczonej swobody wypowiedzi, nawet w odniesieniu do prasy zajmującej się sprawami dotyczącymi istotnych problemów. Zgodnie z Artykułem 10 § 2 Konwencji korzystanie z tej wolności niesie ze sobą "obowiązki i odpowiedzialność", które mają zastosowanie także do prasy. Ze względu na "obowiązki i odpowiedzialność" nierozłącznie związane z korzystaniem
O charakterze pisma procesowego rozstrzyga jego treść a nie nazwa. Do sędziego badającego pismo procesowe, w przypadku ewentualnych rozbieżności między jego treścią a tytułem nadanym pismu przez powoda, należy dokonanie kwalifikacji prawnej odpowiadającej treści wniosku. W razie wątpliwości, sędzia może wezwać powoda do złożenia wyjaśnień, co do charakteru środka zaskarżenia, który miał zamiar wnieść
Artykuł 8 Konwencji chroni prawo jednostki do poszanowania jej życia prywatnego i rodzinnego, domu i korespondencji. Domem będzie zazwyczaj miejsce, fizycznie określony obszar gdzie toczy się życie prywatne i rodzinne. Jednostka posiada prawo do poszanowania jej domu, postrzeganego nie tylko jako prawo do fizycznego obszaru, ale również jako prawo do korzystania z tej przestrzeni w spokoju. Naruszenie
Strona występująca o zwolnienie z opłat sądowych powinna działać z niezbędną starannością, przedstawiając sądom dowody świadczące o swojej kondycji finansowej, i ma obowiązek lojalnie współpracować z sądami w tej sprawie. Poziom staranności oczekiwany od jednostki prowadzącej działalność gospodarczą może być wyższy niż ten wymagany od osoby fizycznej.
Artykuł 8 Konwencji obejmuje prawo rodzica do tego, aby podjęte zostały działania mające na celu połączenie go z dzieckiem, oraz obowiązek ze strony władz krajowych podjęcia takich działań. Zasada ta ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do spraw obejmujących przymusowe oddanie dziecka do państwowego zakładu opiekuńczego i sprawowania nad nim pieczy, ale także w sprawach, w których spory dotyczące