Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 września 2022 r., sygn. II SA/Rz 402/22
Studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy nie stanowi aktu prawa miejscowego, lecz jest formą kierownictwa wewnętrznego adresowaną do organów gminy i mającą na celu realizację obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne, co oznacza, że nie musi ono szczegółowo określać sposobu finansowania infrastruktury przez gminę.
W przypadku wyznaczania nieprzekraczalnej linii zabudowy w planie miejscowym, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące odległości między zewnętrznymi ścianami budynków są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., a ich nieuznanie może prowadzić do istotnego naruszenia zasad sporządzania
Wyznaczenie granic obszaru analizowanego na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodne z prawem, a planowana lokalizacja zabudowy jednorodzinnej na działce, która przylega do gruntów rolnych i zabudowy zagrodowej, jest sprzeczna z wymogiem
Ograniczenie podmiotowe z art. 59 ust. 7 P.b. należy odnosić do spraw zakończonych decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, w których nie jest kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę. W przypadkach, gdy dochodzi do skutecznego podważenia pozwolenia na budowę, prawo do żądania weryfikacji pozwolenia na użytkowanie należy rozszerzyć, przyznając je także tym, którzy wywodzą swój interes z przepisów ustawy