Postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. II GZ 307/24
Dla stwierdzenia złej wiary zgłaszającego znak towarowy - w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.; obecnie art. 129(1) ust. 1 pkt 6 p.w.p.) - kluczowa jest nieuczciwość jego zachowania, którą należy kwalifikować – w oparciu o całokształt okoliczności sprawy - biorąc pod uwagę wykorzystanie
Podobieństwo oznaczeń towarowych, nawet gdy różnice graficzne występują, oraz komplementarność usług oznaczanych tymi znakami, mogą prowadzić do wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta co do pochodzenia towarów lub usług, co stanowi podstawę do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
W przypadku szeroko zaklasyfikowanych kategorii towarów związanych z odzieżą, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego obejmującego te kategorie, musi być przedstawiony w sposób wyczerpujący, a ocena tych dowodów musi uwzględniać różnorodność funkcji i cech odzieży oraz realia rynkowe.
Przy ocenie przesłanki nieoczywistości wynalazku Urząd Patentowy powinien skorzystać z opinii biegłego z odpowiedniej dziedziny technicznej, gdyż ocena poziomu wynalazczego wymaga wiadomości specjalnych.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej, patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej, a maksymalne zwolnienie od opłat może obejmować jedynie 10 lat od zgłoszenia wynalazku.
Podobieństwo znaków towarowych w zakresie fonetycznym, wizualnym oraz znaczeniowym, które prowadzi do ryzyka konfuzji konsumentów co do źródła pochodzenia towarów, uzasadnia uznanie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego jako zasadnego.
W przypadku oceny podobieństwa znaków towarowych kluczowe jest rozpatrywanie podobieństwa zarówno pod względem fonetycznym, znaczeniowym jak i wizualnym, a także identyczności towarów i usług, do których znaki te są przeznaczone.
Oznaczenie, które wskazuje bezpośrednio, wyraźnie i jednoznacznie na cechy usług, dla których ma być przeznaczone, ma charakter opisowy i nie posiada zdolności odróżniającej, co wyklucza możliwość udzielenia na nie prawa ochronnego.
Zgłoszenie znaku towarowego będącego nazwą opisową, bez dostatecznych znamion odróżniających i mającego wyłącznie walor informacyjny, nie może prowadzić do uzyskania prawa ochronnego, ponieważ nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego odróżniania usług jednego przedsiębiorcy od usług innego przedsiębiorcy.
Oznaczenie nie może pełnić funkcji znaku towarowego, jeśli posiada charakter opisowy i informacyjny, a jego semantyka nie pozwala na indywidualizację usług na rynku, nawet jeśli składa się wyłącznie z elementu słownego.