Postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. II OZ 969/16
Ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym skarżący faktycznie nie przebywa z zamiarem stałego pobytu i przebywać, jak sam twierdzi, nie może, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Byłoby to sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim
Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. wyjątkowo może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, a mianowicie gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego orzeczenia, bądź gdy treść uzasadnienia nie pozwala prześledzić toku rozumowania sądu i poznania racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem
Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu polega zaś na wykazaniu, że rzeczywisty, ustalony w sposób niewątpliwy stan faktyczny nie odpowiada stanowi hipotetycznemu, wskazanemu w zastosowanym przepisie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że opuszczenie miejsca stałego pobytu musi mieć charakter trwały i dobrowolny, przy czym przez brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć sytuację, w której osoba wymeldowywana została pozbawiona prawa korzystania z lokalu na skutek bezprawnego działania osób trzecich.
Decyzja o wydaleniu cudzoziemca jest reakcją na fakt naruszenia przez niego prawa. Tego rodzaju decyzja, z uwagi na swój skutek, powinna być podejmowana w szczególności z zachowaniem zasady proporcjonalności. Ustalana relacja między działaniem, bądź zaniechaniem cudzoziemca a wydaleniem powinna być więc oparta na wnikliwej prognozie zachowania cudzoziemca. Rokowania te powinny być nakierowane na prawdopodobieństwo
Trzeba wskazać, że w polskim porządku prawnym istnieją przypadki przyznania uprawnień osobom niepozostającym w związku małżeńskim, a będącym we wspólnym pożyciu, w relacji osobistej opartej na więzach uczuciowych i prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, wspólnym bytowaniu podobnym do związku małżeńskiego. Odnosi się to także do związków jednopłciowych.
Jeżeli istnieje prawny obowiązek ochrony informacji niejawnych, to nie można domagać się by informacje te zostały udostępnione osobom, których co prawda dotyczą, ale które ustawodawca uznał za nieuprawnione do zapoznania się z ich treścią z uwagi na wyższe wartości chronione prawem. Strona ma prawo do poznania podstaw wydanego rozstrzygnięcia ale w granicach obowiązującego prawa.
Wyjątkowo dokonując ustaleń w zakresie polskiego pochodzenia cudzoziemca na potrzeby orzeczenia o zezwoleniu na osiedlenie się nie jest możliwe odstąpienie od uzasadnienia decyzji we wskazanym zakresie z uwagi na takie wartości jak obronność, bezpieczeństwo państwa czy ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organy administracji rozpatrując sprawę o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dokonują oceny sytuacji cudzoziemca w zakresie wymogów wynikających z przepisów ustawy o cudzoziemcach.
Zamiar zamieszkiwania lub chęć ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w danej sprawie, takich jak koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.
Żaden przepis prawa materialnego czy procesowego nie upoważnia organów administracji publicznej do dokonywania jakiejkolwiek oceny w tym zakresie w trakcie prowadzenia sprawy o wymeldowanie.