Wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 2294/15
Część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja
Choć nie można wykluczyć naruszenia interesu prawnego ustaleniami studium, trzeba dostrzegać różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności skutku, jaki wywołują oba te akty, co będzie miało wpływ na ocenę istnienia naruszenia interesu prawnego. Przy tym ów doznający naruszenia interes prawny musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie
Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych oraz samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej.
Dysponowanie, czy zarządzanie majątkiem ogólnonarodowym (państwowym), nawet na podstawie upoważnienia ustawowego, nie pozwala na konkluzję, że majątek ten należy do dysponenta czy zarządcy, gdyż pojęcia dysponowanie i zarządzanie nie są tożsame z pojęciem należy do, które w swym zakresie semantycznym wskazuje na aspekt prawno-rzeczowy.
Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych.
Kryterium przesądzającym o tym, który z dwóch wymienionych względów uzyska pierwszeństwo jest stopień zaawansowania procedur administracyjnych związanych z realizacją inwestycji, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję, nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem.
W postępowaniu komunalizacyjnym dokument w sprawie wymiaru opłaty z tytułu zarządu (użytkowania) nie jest w wystarczający dla uznania istnienia instytucji zarządu czy użytkowania.
Naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści.
Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania.
Należy podkreślić, że pojęcie interesu prawnego nie posiada definicji legalnej, ale doczekało się bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Przy określaniu tej kategorii prawnej wskazuje się najczęściej, że interes prawny musi mieć swoje źródło w przepisach prawa materialnego a ponadto winien on posiadać charakter: bezpośredni, konkretny i realny.
Cechą dotacji, o których mowa w art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), jest również poddanie ich wykorzystania kontroli, co nie pozostaje bez wpływu na rekonstrukcję pojęcia „uchwał w sprawach zasad i zakresu przyznawania dotacji” oraz właściwego odkodowania znaczenia terminu „zasad i zakresu przyznawania dotacji”, a w tym kontekście samego
Należy podkreślić, iż będąc - stosownie do art. 183 § 1 Ppsa - związanym granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę.
W piśmiennictwie wskazuje się, że w przypadku błędnej wykładni NSA przyjmuje, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie
Takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza
W judykaturze, o ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium znacznie trudniejsza, wymagając od sądu administracyjnego szczególnej staranności w ocenie naruszenia interesu prawnego strony.
Zasadą jest, że im bardziej drastyczne, co do przedmiotu, zakresu, sposobu czy skutków jest wkroczenie władzy w materię konstytucyjnie chronionych praw podstawowych, tym bardziej rygorystycznym przesłankom powinna podlegać procedura tej ingerencji.
W uzasadnieniu wyroku winna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Uzasadnienie powinno stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a zarazem odzwierciedlać tok badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował
Należy podkreślić, że władztwo planistyczne gminy nie jest nieograniczone, gmina ma oczywiście obowiązek kierować się interesem publicznym, lecz musi działać w granicach prawa. Innymi słowy, naruszenia prawa nie można uzasadniać tym, ze określona uchwała jest oczekiwana przez społeczeństwo i znajduje jego aprobatę.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa istotną różnicę pomiędzy określeniem w szczególności jako konkretyzację przedmiotu działalności, a nie użyciem żadnego sformułowania i pozostawieniem innych form działania jedynie domysłom.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób