Postanowienie NSA z dnia 31 lipca 2024 r., sygn. I GZ 225/24
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie implikuje automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych podjętych na jego podstawie, jeżeli w momencie ich podejmowania akt ten obowiązywał.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie oznacza automatycznej nieważności podjętych na jego podstawie aktów administracyjnych. W takim przypadku akty te podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie; decyzje te podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie powoduje automatycznego stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na jego podstawie; takie rozstrzygnięcia podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym lub szczególnym.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie wywołuje automatycznie skutku nieważności aktów administracyjnych wydanych na jego podstawie; takie akty podlegają wzruszeniu w trybie właściwych postępowań administracyjnych.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie powoduje automatycznie nieważności decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie; wymaga to uruchomienia odrębnego trybu wzruszenia tych rozstrzygnięć zgodnie z art. 147 § 2 PPSA.
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie skutkuje automatycznym stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięć administracyjnych wydanych na jego podstawie, które podlegają wzruszeniu w trybie przewidzianym przez postępowanie administracyjne lub postępowanie szczególne (art. 147 § 2 ppsa).
Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie pociąga za sobą automatycznie nieważności aktów administracyjnych wydanych na jego podstawie; konieczne jest uruchomienie odpowiedniego trybu wzruszenia tych aktów zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a.
Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy nie prowadzi automatycznie do nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego wydanego na jej podstawie; rozstrzygnięcie to podlega wzruszeniu w trybie określonym przez przepisy prawa administracyjnego.
Wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nawet jeśli wprowadza ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, może być uzasadnione ochroną interesu publicznego, w tym ochroną środowiska i bezpieczeństwem ludzi, a Gmina, działając w ramach władztwa planistycznego, ma prawo do takich ustaleń, pod warunkiem że są one proporcjonalne i zgodne z przepisami
Organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne nie mogą podważać wpisów w księgach wieczystych, które korzystają z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym; jednakże, w postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych, strony mogą wykazywać swój interes prawny wszelkimi dostępnymi dowodami, bez obalania wpisu w księdze wieczystej.
Gminny program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii uchwalony przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowych ma charakter aktu wewnętrznego i nie stanowi aktu prawa miejscowego.
Zarządzenie wójta gminy określające wysokości opłat związanych z udostępnieniem informacji publicznej wydane bez upoważnienia ustawowego jest aktem z zakresu administracji publicznej i stanowi naruszenie prawa.
Rada gminy ma prawo wprowadzać ograniczenia w godzinach nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, nawet jeżeli ograniczenia te dotyczą tylko wybranych jednostek pomocniczych gminy, pod warunkiem że działanie Rady jest uzasadnione w sposób zgodny z prawem oraz celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Grunty leśne, stanowiące własność Skarbu Państwa i wchodzące w skład państwowego gospodarstwa leśnego na dzień 27 maja 1990 r., nie podlegają komunalizacji zgodnie z ustawą komunalizacyjną z dnia 10 maja 1990 r.
Przy wyborze metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego, zgodnie z art. 6j ust. 2 u.c.p.g., rada gminy obowiązana jest do ustalenia jednej stawki opłaty, bez możliwości jej różnicowania w zależności od liczby osób zamieszkujących gospodarstwo domowe.
Jednostka samorządu terytorialnego, mając na względzie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest uprawniona do wyrażenia zgody na dzierżawę nieruchomości na cele oświatowe w trybie bezprzetargowym, a podmiot prowadzący działalność oświatową nie jest zwolniony z opłat wynikających z takich umów na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy
Opłaty za udostępnienie informacji publicznej nie mogą być ustalane w formie ryczałtowego cennika; muszą być one określane indywidualnie na podstawie rzeczywistych kosztów poniesionych przez organ w związku z realizacją konkretnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.