Postanowienie SN z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. II UK 473/17
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że prawo zmarłego pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest przenoszone w drodze dziedziczenia na jego spadkobierców.
Pracownika zatrudnionego w celu oddelegowania do innego państwa członkowskiego należy uznać za osobę, która "bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca" w rozumieniu art. 14 ust. 1 wykonawczego, nawet jeśli pracownik ten nie miał statusu osoby ubezpieczonej na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego
Art. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, należy interpretować w ten sposób, że pracownika zatrudnionego w celu oddelegowania do innego państwa członkowskiego należy uznać za osobę, która "bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca" w rozumieniu art. 14 ust
Art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie może mieć zastosowanie jedynie do pracowników, dla których "zwykłą" sytuacją jest wykonywanie pracy na terenie dwóch lub kilku państw członkowskich, a zatem praca ta powinna być wykonywana jednocześnie
Jeśli instytucja ubezpieczeniowa jednego kraju UE spóźni się z przekazaniem innemu opinii na temat podlegania obywatela UE ubezpieczeniom społecznym, nie oznacza to, że tymczasowe ustalenie ustawodawstwa właściwego jest wiążące dla ZUS. Jeżeli świadczeniobiorca nie spełnia warunków do objęcia ubezpieczeniami w innym kraju, ma odprowadzać składki do ZUS.
Ostateczne ustalenie ustawodawstwa właściwego przez państwo miejsca zamieszkania jest wiążące dla wszystkich zainteresowanych państw członkowskich, a jedyna możliwość usunięcia tego skutku z obrotu prawnego polega na kolejnym porozumieniu instytucji państw członkowskich co do tego, że sytuacja danej osoby do celów stosowania rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego jest inna niż wynikałoby
Gdy delegowanie dotyczy stałej pracy za granicą na rzecz swego pracodawcy, wysłanie (delegowanie) pracownika na obszar innego państwa Unii należy traktować jako odrębną instytucję prawną określoną w czasie objętym sporem w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
PROBLEM Jesteśmy dużą firmą budowlaną we Wrocławiu. Część usług świadczymy na terenie Niemiec. W tym celu delegujemy tam pracowników. Jeden z naszych pracowników został delegowany 14 maja 2018 r. na okres 6 miesięcy, a 13 września złamał nogę - jest niezdolny do pracy po 4 miesiącach pracy w Niemczech. Z uwagi na nową praktykę ZUS - kwestionowanie delegowania na zastępstwo za innego delegowanego pracownika
W razie przeprowadzenia trybu konsultacyjnego ostateczne określenie ustawodawstwa właściwego jest wiążące dla wszystkich zainteresowanych państw członkowskich, a jedyna możliwość jego wzruszenia polega na zawarciu porozumienia między zainteresowanymi instytucjami państw członkowskich co do tego, że sytuacja danej osoby do celów stosowania rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego jest
Nie jest dopuszczalna ocena stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim przez instytucję miejsca zamieszkania osoby wnoszącej o ustalenie właściwego ustawodawstwa. Oznacza to, że polski organ rentowy (jako instytucja właściwa według miejsca zamieszkania wnioskodawcy) nie ma kompetencji do oceny spełnienia warunków objęcia wnioskodawcy ubezpieczeniem
Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) potwierdza prawo do korzystania na koszt NFZ z niezbędnych świadczeń zdrowotnych w czasie tymczasowego pobytu na terenie innego państwa członkowskiego UE/EFTA. Osoby posiadające EKUZ za granicą korzystają z praw wynikających z przepisów państwa pobytu na tych samych warunkach co ubezpieczeni w tym państwie. Powinny ją posiadać osoby planujące wyjazd
W razie poinformowania przez zainteresowanego o podjęciu pracy najemnej w innym państwie członkowskim i nieprzedłużenia przez niego poświadczenia na formularzu A1 potwierdzającego podleganie ustawodawstwu tego państwa, organ rentowy -w celu zapobiegnięcia podwójnemu (lub wielokrotnemu) podleganiu ubezpieczeniu społecznemu - jest obowiązany do wszczęcia procedury koncyliacyjnej niezależnie od tego,
Jednym z rozwiązań, które mają sprzyjać swobodzie przepływu pracowników na terytorium UE, jest koordynacja regulacji krajowych dotyczących zabezpieczenia społecznego. Regulacje unijne z tego zakresu nie eliminują różnic istniejących pomiędzy systemami zabezpieczenia społecznego poszczególnych państw członkowskich co do warunków przyznawania świadczeń dla osób ubezpieczonych.
21 lipca 2012 r. weszła w życie ustawa o skutkach powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wprowadza ona bardzo wiele nowych rozwiązań, obowiązków, ale także sankcji dla pracodawców zatrudniających cudzoziemców nielegalnie przebywających w Polsce.
Według prawa unijnego pracownicy znajdujący się w porównywalnej sytuacji nie powinny być różnie traktowani ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, religię lub przekonania, orientację seksualną, pochodzenie rasowe oraz etniczne i przynależność państwową. Wygląd (atrakcyjność) nie został zakwalifikowany jako kryterium dyskryminacji.
Odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnymi z prawem celami, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego oraz gdy środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne.
Do poszukiwania, podjęcia i wykonywania pracy na terenie Wspólnoty nie jest potrzebne posiadanie szczególnych dokumentów zezwalających na poszukiwanie czy świadczenie pracy na terytorium innego państwa członkowskiego.
W Warszawie 6 listopada 2002 r. odbyła się krajowa konferencja „Ku koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego” z udziałem polskich i europejskich ekspertów. Poprzedziła ją konferencja prasowa wiceministra pracy Krzysztofa Patery oraz wiceministra zdrowia Aleksandra Naumana na temat koordynacji polskiego systemu zabezpieczenia społecznego z systemem unijnym.
Pracownik wraca z urlopu wychowawczego na to samo stanowisko, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisko równorzędne lub podobne.