Wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. I SA/Lu 516/05
W razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem, za dzień jej uiszczenia uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający ma swój rachunek, jeżeli przelew w dniu jego przyjęcia lub w terminie do uiszczenia opłaty miał pokrycie na rachunku zleceniodawcy. Okoliczność, kiedy bank wykonał polecenie przelewu, nie ma w tym wypadku znaczenia.
1. Prawidłowa podstawa prawna żądania strony wynika z przedstawionej przez nią podstawy faktycznej żądania, co oznacza, że błędne zakwalifikowanie sprawy pod względem prawnym, zarówno przez stronę jak i organ administracji nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153
Rozpoznający skargę sąd administracyjny winien zwrócić uwagę na rzeczywistą intencję pism skarżącego. Jeżeli w pismach skarżący wnosił o merytoryczne rozpoznanie jego sprawy, to pomimo powołania się przez skarżącego na przepis art. 111 Kpa pismo skarżącego należy uznać za odwołanie od decyzji. Ewentualne wątpliwości odnośnie zakresu żądania skarżącego, winny być wyjaśnione poprzez odebranie od niego
Wykonywanie z tytułu sprawowania funkcji przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego czynności przygotowawczych do przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, o jakim mowa w art. 115-117 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, nie jest przesłanką jego wyłączenia jako sędziego z mocy samej ustawy, określoną w art. 18
Prawomocne postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o przekazaniu sprawy według właściwości do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wiąże tego Sądu, pozwalając mu odmiennie niż Sąd przekazujący ocenić swoją właściwość. Odmienne ustalenia w tym zakresie powodują, że Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest wydać postawienie o przekazaniu do rozpoznania sprawy na powrót
Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej sprowadza się w szczególności do ustalenia, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało zobowiązanemu upomnienie. Jeżeli natomiast obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych
Współmałżonek odpowiadający za zaległość podatkową małżonka będącego podatnikiem nie jest zobowiązanym jako podatnik i nie odpowiada za zobowiązanie podatkowe. Jego zobowiązanie wynika z długu małżonka - podatnika i ograniczone jest do odpowiedzialności z majątku wspólnego. Nie skierowanie tytułu wykonawczego do współmałżonka podatnika w sposób rażący narusza art. 27 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca
1. Do skarżącego należy wskazanie naruszonego przez Sąd, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, konkretnego przepisu prawa materialnego i wyjaśnienie, na czym polegała błędna wykładnia (lub niewłaściwe zastosowanie) tego przepisu oraz jaka - zdaniem skarżącego - winna być wykładnia właściwa lub właściwe zastosowanie. Uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa procesowego
Podkreślić należy, iż świadczone usługi miały charakter reklamowy i podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z przyjętymi ustaleniami faktycznymi, których stronie skarżącej nie udało się podważyć, nie ma podstaw aby uznać, że nastąpiło świadczenie usług na rzecz dzierżawców stacji. Z tych względów zarzut błędnego zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 1 i art. 4 ust. 2 lit. a) ustawy o
Zdanie drugie art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ pozwala stronom przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Prawo to nie oznacza jednak prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych, przez powołanie nowych przepisów.
1. Skuteczną może być jedynie skarga kasacyjna wskazująca na konkretne naruszenie przepisów prawa materialnego dokonane orzeczeniem wydanym przez sąd administracyjny pierwszej instancji i określająca, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, wedle skarżącego, wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Odpowiednio, przy zarzucie naruszenia prawa
Art. 385 Kpc stanowiący, że "Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna" nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym; środki prawne w tym postępowaniu to skarga i skarga kasacyjna (art. art. 50-62 i 173-193 Prawa...), a nie apelacja.
Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu