Wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. I SA/Kr 1257/22
Przepis art. 155 k.p.a. nie pozwala na korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, nakazu rozbiórki na skutek samowoli budowlanej, nawet w przypadku uzasadnionego interesu strony, ponieważ przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane traktowany jest jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie decyzji nakazującej rozbiórkę.
Przekroczenie terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie budowlanej, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., stanowi uchybienie formalne i skutkuje odmową wznowienia postępowania.
Postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie dotyczy samej sprawy administracyjnej, ale jedynie ostatecznej decyzji administracyjnej, której stwierdzenie nieważności ma na celu wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 151 § 1 k.p.a. Postępowanie to jest nowe w stosunku do załatwionej sprawy, ponieważ jego celem jest
W przypadku sprzeczności wykładni prawa z decyzją administracyjną, odmienna wykładnia prawa w decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Brak definicji ustawowej pojęcia "grunt po działalności górniczej" rodzi wątpliwość interpretacyjną, co do granic jego zakresu, i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W związku z tym, zarzuty dotyczące naruszenia
Odwołanie jest rodzajem podania, a zatem wszelkie regulacje dotyczące braków formalnych podania odnoszą się także do odwołań. Przepis art. 63 § 1 k.p.a. jednoznacznie wskazuje na to, że pozostawienie odwołania bez rozpoznania podlega wyłącznie regulacji art. 64 k.p.a., a nie art. 134 k.p.a. niedopuszczalności odwołania nie należy wiązać z jego brakami formalnymi.