Wyrok WSA w Opolu z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. I SA/Op 152/24
Jeśli dany czyn stanowi naruszenie określone w załącznikach nr 3 i nr 4 ustawy o transporcie drogowym, to zastosowanie przepisu art. 92a ust. 10 u.t.d., nakładającego karę pieniężną wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1, wymaga tożsamości znamion obu naruszeń wynikających z jednego działania lub zaniechania strony.
W kontekście przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności istotne jest funkcjonalne powiązanie danej nieruchomości z gruntami zabudowanymi na cele mieszkaniowe, a nie wyłącznie fakt posiadania odrębnej księgi wieczystej dla każdego z gruntów.
W zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe należy przyjąć funkcjonalne rozumienie pojęcia 'nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe', uwzględniając związek funkcjonalny pomiędzy gruntem niezabudowanym a budynkami mieszkalnymi, na których realizowana jest mieszkalna funkcja nieruchomości.
W przypadku naruszenia obowiązku prawidłowego wprowadzenia danych do systemu poboru opłat elektronicznych, które ma charakter jednorazowy i skutkowy, nie można mówić o zaprzestaniu naruszenia prawa ani o jego znikomości, co wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
Decyzja o cofnięciu zezwolenia na przewozy regularne w transporcie krajowym jest uzasadniona, jeżeli przedsiębiorca przez okres przekraczający trzy miesiące nie wykonywał przewozów z powodu okoliczności, które są zależne od niego, nawet jeżeli są one podyktowane względami ekonomicznymi.
Brak wykonywania przez przedsiębiorcę przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym przez okres co najmniej 3 miesięcy na skutek okoliczności zależnych od niego, takich jak oczekiwanie na wydanie zezwolenia międzynarodowego czy kalkulacja finansowa przedsiębiorcy, uprawnia organ do cofnięcia udzielonego zezwolenia na przewóz krajowy.
Unieważnienie zgłoszenia celnego w procedurze wywozu towarów poza obszar celną Unii Europejskiej jest dopuszczalne zgodnie z art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego do UKC w sytuacji, gdy eksporter nie dostarczy krajowym organom celnym wymaganych dowodów potwierdzających faktyczne wyprowadzenie towarów poza obszar celny Unii, nawet jeśli system ECS wygenerował komunikat IE 599 potwierdzający wywóz