Postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. I FSK 2322/21
Przy ocenie, czy podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym w postaci karuzeli podatkowej, sąd zobowiązany jest do jednoznacznej i wyczerpującej oceny wszystkich okoliczności sprawy, wykluczając możliwość łączenia zarzutu świadomego uczestnictwa w nadużyciu z brakiem należytej staranności (dobrej wiary) dla stwierdzenia prawa do odliczenia VAT.
Oszacowanie podstawy opodatkowania, o którym mowa w art. 21 § 3 i 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540) można zastosować dopiero wtedy, gdy nastąpi uprzednie stwierdzenie nierzetelności ksiąg podatkowych (art. 193 § 4 i § 6 tej ustawy). Nie jest dopuszczalna odwrotna kolejność.
W sprawach dotyczących opodatkowania sprzedaży realizowanej w ramach systemów walk through czy drive-in jako sprzedaży na wynos istotne jest rozróżnienie pomiędzy dostawą towarów a świadczeniem usług związanych z wyżywieniem na podstawie kryterium usług wspomagających, a nie samego procesu przygotowania dań. W przypadkach, gdy do sprzedaży na wynos nie towarzyszą usługi wspomagające organiszujące konsumpcję
Dla pozbawienia spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur nie jest konieczne ustalenie, że miała ona świadomość swego uczestnictwa w oszukańczych transakcjach – wystarczyło ustalenie, że spółka nie wykazała się dostateczną zapobiegliwością, nie podjęła działań cechujących się należytą starannością i przezornością kupiecką, a w świetle okoliczności transakcji powinna była przynajmniej