Wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1999 r., sygn. V SA 1753/97
Brak w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jak i Kodeksie postępowania administracyjnego podstaw prawnych ograniczających uprawnienia sądu do badania materiału zebranego w sprawie.
Prześladowaniami według wykładni Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców są "działania polegające na zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego ze względu na rasę, religię, narodowość (...)" jedynie wtedy, gdy związane są z działaniami władz kraju pochodzenia - tzn. jeśli są świadomie przez te władze tolerowane, bądź jeśli władze odmawiają lub nie są w stanie zapewnić zainteresowanemu skutecznej ochrony.
1. W sytuacji równoległego prowadzenia postępowania o wydanie wizy pobytowej i postępowania o wydalenie z terytorium RP zasady rzetelnego i uwzględniającego interes cudzoziemca postępowania wymagały, aby rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu deportacyjnym nie czyniły faktycznie bezprzedmiotowym postępowania w sprawie o wydanie wizy pobytowej. 2. Przyjęcie odmiennego poglądu pozbawiłoby skarżącego
Nie można podzielić twierdzeń zawartych w skardze, z których wynika utożsamianie pojęć "wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów" z czynnością techniczną sporządzenia takiego postanowienia. W pojęciu bowiem "wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów" mieści się nie tylko jego sporządzenie, lecz także obowiązek niezwłocznego ogłoszenia /art. 269 par. 1 Kpk/. Istota tej czynności procesowej
Zameldowanie posiada funkcję rejestracyjną, a przez to stanowi dowód miejsca pobytu danej osoby pod ściśle określonym adresem, w tym, w lokalu konkretnie oznaczonym. Zameldowanie to, będące czynnością materialno-techniczną, czy też dokonane w formie decyzji podjętej w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm.
Polskie Linie Lotnicze LOT muszą kontrolować jedynie paszporty i wizy, także krajów docelowych przy tranzycie przez Polskę. Nie mają obowiązku sprawdzania innych dokumentów, takich jak zaproszenia czy vouchery.
Przepis art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 19994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ chroni prawa współmałżonków nie zaś małżonków rozwiedzionych i nie może być interpretowany w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego i elementarnym poczuciem sprawiedliwości, co oznaczałoby naruszenie art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W sytuacji domagania się prawa
Rozszerzająca wykładnia przepisów o ewidencji ludności, według której decyzje organu administracyjnego mogłyby uczynić bezskutecznymi uprawnienia właściciela lub współwłaścicieli do korzystania z rzeczy, byłaby niedopuszczalna w świetle art. 21 Konstytucji RP, poręczającego ochronę własności oraz art. 1 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
Zawarcie umowy najmu całego spółdzielczego lokalu mieszkalnego, bez wymaganej w art. 217 par. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze /Dz.U. 1995 nr 54 poz. 288 ze zm./ zgody spółdzielni nie daje biorącym lokal w najem uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach
Treść przepisu art. 17 pkt 1-3 Kpa w sposób oczywisty wskazuje, iż we wszystkich sprawach załatwianych w pierwszej instancji przez organy samorządu terytorialnego organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, które przez to w świetle tego przepisu jak też art. 127 par. 2 Kpa są rzeczowo właściwe od dnia 1 stycznia 1999 r. do rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych wydanych
W sprawach o zameldowanie nie można z faktu przywrócenia posiadania wywodzić uprawnień posiadacza do przebywania w lokalu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./; okoliczność ta może mieć jedynie znaczenie dla oceny, czy doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu.
We wszystkich sprawach załatwianych w pierwszej instancji przez organy samorządu terytorialnego organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, które przez to w świetle art. 17 pkt 1-3 jak też art. 127 par. 2 Kpa są rzeczowo właściwe od dnia 1 stycznia 1999 r. do rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych wydanych przez organ administracji samorządu terytorialnego.
Treść przepisu art. 17 pkt 1-3 Kpa w sposób oczywisty wskazuje, iż we wszystkich sprawach załatwianych w pierwszej instancji przez organy samorządu terytorialnego organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, które przez to w świetle tego przepisu jak też art. 127 par. 2 Kpa są rzeczowo właściwe od dnia 1 stycznia 1999 r. do rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych wydanych
Przepisy postępowania administracyjnego nie dają uprawnienia do dokonania dyskwalifikacji przeprowadzonego dowodu li tylko dlatego, że świadek składający zeznania pozostaje ze stroną w jakimkolwiek stosunku pokrewieństwa, czy powinowactwa. Przedmiotem oceny dowodów są wszelkie środki dowodowe, w tym również zeznania osób dla strony najbliższych, a obowiązkiem organu jest dokonanie oceny wiarygodności
Bezczynność organu administracji w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania, a dotyczącego wydania karty pobytu stałego dla cudzoziemca - pozbawia ją ochrony prawnej zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i następnie postępowaniu sądowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Narusza zatem art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ w myśl, którego
Postanowienie sądu opiekuńczego o ustanowieniu kuratora dla osoby ułomnej /art. 183 par. 1 krio/ nie zastępuje zgody wynajmującego na podnajem lokalu w całości lub jego części, o jakiej mowa w art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509 ze zm. - aktualnie t.j. Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787/. Sąd opiekuńczy, ustanawiając kuratora
Zameldowanie osoby na pobyt stały w lokalu bez zgody jego właściciela narusza zagwarantowaną w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP ochronę własności oraz przewidziany w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787/ wymóg uzyskania wyrażonej na piśmie zgody wynajmującego na zawarcie umowy podnajmu lokalu w całości lub jego części albo
Polskie Linie Lotnicze LOT muszą kontrolować jedynie paszporty i wizy, także krajów docelowych przy tranzycie przez Polskę. Nie mają obowiązku sprawdzania innych dokumentów, takich jak zaproszenia czy vouchery.
Okoliczność, że skarżąca pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim daje jej podstawę do ubiegania się o zezwolenie na pobyt stały w Polsce. Z tej racji korzysta z praw zastrzeżonych dla ochrony interesów rodziny i małżeństwa w prawie polskim /art. 78 ust. 1 Konstytucji/ oraz ratyfikowanych przez stronę polską umów międzynarodowych. Z art. 23 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych
Pojęcia "dyskryminacja" i "prześladowanie" nie są tożsame. W wielu społeczeństwach występują większe lub mniejsze różnice w traktowaniu różnych grup społecznych. Osoby gorzej traktowane w rezultacie tych różnic niekoniecznie są ofiarami prześladowania /vide punkt 54 podręcznika Biura Wysokiego Komisarza do Spraw Uchodźców; zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy, Genewa 1992 r./.
Pojęcie naruszenia ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 1992 nr 7 poz. 30 ze zm./ nie może zostać ograniczone tylko do posiadania wizy. Stosownie do art. 11 ust. 4 tej ustawy cudzoziemiec podlega obowiązkowi meldunkowemu.
Nierzetelne jest prowadzenie postępowania administracyjnego w taki sposób, że jego długotrwałość sprawia, iż dokumenty, na podstawie których Cudzoziemiec przebywa w Polsce ekspirują krótko po doręczeniu mu decyzji pierwszej instancji, co powoduje, iż w celu zalegalizowania dalszego pobytu musi wyjechać do macierzystego kraju. Optymizm organu administracji, iż "negatywne rozstrzygnięcie co do formy
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na szczególne znaczenie odróżnienia przypadków bezprzedmiotowości postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylenie się od merytorycznego rozstrzygnięcia