Postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. I OZ 126/24
W przypadku wydania przez organ administracji publicznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed wydaniem wyroku przez sąd, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności staje się bezprzedmiotowe.
Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p., musi zawierać ustalenia dotyczące ochrony zdrowia ludzi, które mogą być spełnione poprzez odwołanie się do norm ochrony środowiska i ochrony interesów osób trzecich wynikających z innych przepisów prawa.
Mając na uwadze, iż wyrok prawomocny jest wiążący zarówno dla organów administracji publicznej, jak i sądów administracyjnych, to ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego dotyczące kwalifikacji terenu pod kątem jego faktycznego zagospodarowania mają charakter wiążący i determinują sposób wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu
Decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami ochrony środowiska oraz uwzględniać prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego i jego oddziaływanie na grunty rolne. Wyłączenie przesłanki dobrego sąsiedztwa dla inwestycji produkcyjnych oraz instalacji odnawialnego źródła energii wymaga szczegółowej analizy zgodności z obowiązującymi przepisami.
Rozbieżność pomiędzy częścią tekstową a graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może stanowić istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, prowadzące do stwierdzenia jego nieważności (art. 28 i 20 u.p.z.p.), zwłaszcza gdy narusza zasady określoności prawnej oraz poprawnej legislacji.
Zaprzestanie realizacji zadania publicznego na skutek negatywnego wyniku referendum lokalnego, będącego przyczyną niezależną od beneficjenta, nie uzasadnia żądania zwrotu środków dotacji, gdy zostały one prawidłowo wydatkowane zgodnie z umową.