Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2020 r. Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii., sygn. C-328/20
Artykuł 4a decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dana osoba uniemożliwiła jej osobiste wezwanie i nie stawiła się na rozprawie, ponieważ zbiegła do państwa
1)Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2018 r., K. Chrystomides & Co. i in./Rada i in. (T-680/13, EU:T:2018:486) oraz z dnia 13 lipca 2018 r., Bourdouvali i in./Rada i in. (T-786/14, niepublikowany, EU:T:2018:487) zostają uchylone w zakresie, w jakim odrzucają one podniesione przez Radę Unii Europejskiej zarzuty niedopuszczalności w zakresie, w jakim zarzuty te dotyczą wniesionych w tych
Artykuł 32 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze nakłada na państwo członkowskie, które
Art. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, należy interpretować w ten sposób, że pracownika zatrudnionego w celu oddelegowania do innego państwa członkowskiego należy uznać za osobę, która "bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca" w rozumieniu art. 14 ust