Wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. II FSK 4010/17
Najwyższa Izba Kontroli jako państwowa jednostka budżetowa nie prowadzi działalności gospodarczej, więc nie rozlicza się z daniny od nieruchomości według najwyższej stawki.
Najwyższa Izba Kontroli jako państwowa jednostka budżetowa nie prowadzi działalności gospodarczej, więc nie rozlicza się z daniny od nieruchomości według najwyższej stawki.
Z punktu widzenia roszczenia o odszkodowanie w związku z dyskryminacyjnym rozwiązaniem stosunku pracy z uwagi na wiek i biorąc pod uwagę treść przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o NIK, który upoważniał pracodawcę do podejmowania decyzji co do rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem, nie nakładając na niego żadnych dodatkowych ograniczeń ani powinności, w tym nie przewidując obowiązku wskazania
Zakaz przetwarzania tzw. danych wrażliwych (przetwarzanie danych osobowych przez upoważnionych przedstawicieli NIK)
Przesłanki prawa do odprawy emerytalno-rentowej dla mianowanych pracowników Najwyższej Izbie Kontroli są uregulowane wyczerpująco w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701 ze zm.). Nie ma więc podstaw do stosowania przepisów Kodeksu pracy w zakresie stażu pracy wymaganego do tej odprawy ani wykładni jednorazowości odprawy jako
Osiągnięcie przez mianowaną pracownicę Najwyższej Izby Kontroli wieku emerytalnego, pozwalającego na nabycie prawa do emerytury, jest samodzielną przesłanką wypowiedzenia jej stosunku pracy.
Roszczenie o dopuszczenie do pracy nie może być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem z uwagi na to, że pracownik przed siedmiu laty osiągnął wiek emerytalny, gdyż oznaczałoby to naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na wiek (art. 113 KP).
1. Abstrahując od kwestii legalności zarządzenia nr 5/93 Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia 19 kwietnia 1993 r. w sprawie okresowych ocen kwalifikacyjnych pracowników Najwyższej Izby Kontroli, można je potraktować jako miernik rzetelności i obiektywizmu działań podejmowanych w tym zakresie i w konsekwencji jako miernik oceny zasadności rozwiązania z mianowanym pracownikiem Najwyższej Izby Kontroli
Z brzmienia art. 17 ust. 1 pkt 4 z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. nr 22 poz. 82 ze zm./ wynika, że w razie ukarania mianowanego pracownika NIK karą dyscyplinarnego zwolnienia z pracy Prezes NIK ma obowiązek wydania decyzji o rozwiązaniu z nim stosunku pracy.
1. Zakres delegacji zawartej w art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. nr 22 poz. 82 ze zm./ nie obejmuje upoważnienia do rozszerzenia katalogu przyczyn, upoważniających pracodawcę do rozwiązania z pracownikiem mianowanym Najwyższej Izby Kontroli stosunku pracy, o inne jeszcze przyczyny poza wyczerpująco wymienionymi w art. 17 tejże ustawy. 2. Przepis par
Decyzję o wypowiedzeniu stosunku pracy mianowany pracownik Najwyższej Izby Kontroli może zaskarżyć do sądu administracyjnego.