Wyrok SN z dnia 25 maja 2023 r., sygn. II NSKP 12/23
Koszty bezpośrednie dla zarządcy infrastruktury kolejowej to tylko te koszty, które można jednoznacznie powiązać z natężeniem przewozów kolejowych i wynikają z faktycznego wykorzystania infrastruktury przez zarządcę.
Możliwość odstąpienia od wymierzania kary pieniężnej za czyny objęte zakresem normowania art. 66 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, w świetle art. 66 ust. 2a wskazanej ustawy, stanowi wyjątek od zasady. Konsekwentnie, zgodnie z dyrektywą wykładni systemowej exceptiones non sunt extendae, przyjąć należy, że wyrażenie „usunięcie skutków naruszenia” nie może być interpretowane w sposób ekstensywny
Użyty w art. 33 ust. 2 u.t.k. zwrot „przy uwzględnieniu kosztów” należy rozumieć jako „po koszcie” czy też „wyłącznie po koszcie”, w żadnym zaś razie nie należy go interpretować jako „między innymi przy uwzględnieniu kosztów”.
Celem sankcji z art. 66 ust. 2ac ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym nie jest odpłata za delikt, ale zmuszenie do wykonania prawomocnej decyzji oraz zapobieżenie niewykonywaniu ich w przyszłości. Oznacza to, że wina podmiotu nie ma znaczenia, a liczy się to, czy spełnia przesłanki.
Wynik wykładni językowej użytego w przepisie art. 4 pkt 47 utk pojęcia „zdarzenie związane z ruchem pociągów i mające wpływ na jego bezpieczeństwo” przemawia za przyjęciem szerokiego kierunku interpretacyjnego i uznaniem, że zakres przedmiotowy tego pojęcia obejmuje wszystkie zdarzenia, które pozostają w związku z ruchem pociągów i zarazem mają wpływ na bezpieczeństwo ruchu kolejowego.
Zakres zastosowania art. 66 ust. 2a u.t.k. jest wąski i dotyczy tylko pewnej kategorii zachowań sankcjonowanych na podstawie art. 66 ust. 1 u.t.k. Zakres ten nie może być dowolnie poszerzany, z powołaniem się na wykładnię celowościową powyższego przepisu.