Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Go 97/17
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób
Przyjmuje się, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, jeżeli została wydana poza sferą regulacji prawnej, w sferze stosunków cywilnoprawnych, w oparciu o przepisy materialne odnoszące się do stanów faktycznych całkowicie odmiennych od stanów występujących w danej sprawie, w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy; w sytuacji, gdy przewidziana jest inna forma działania
Podkreślić należy, że ochrona środowiska należy do dóbr prawnych chronionych wprost przez Konstytucję. Trybunał konsekwentnie wskazywał, że tam, gdzie przepisy nakładają na osoby fizyczne lub prawne obowiązki, winien się również znaleźć przepis określający konsekwencje niespełnienia obowiązku. Brak stosownej sankcji powoduje, że przepis staje się martwy, a niespełnianie obowiązku nagminne.
W przypadku usuwania drzew zagrażających bezpieczeństwu ruchu kolejowego znajdujących się w odległości mniejszej lub równej 15 m od osi skrajnego toru kolejowego, zastosowanie znajduje art. 56 ust. 1 Ustawy o transporcie kolejowym, stanowiący przepis szczególny w stosunku do art. 83 ust. 1 Ustawy o ochronie przyrody.
Zarzut naruszenia przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na