Wyrok SN z dnia 2 września 2003 r. sygn. I PK 345/02
Stawienie się do pracy po chorobie nie zawsze oznacza, że pracownik jest w stanie wykonywać swoje obowiązki. O zdolności do pracy decyduje lekarz po przeprowadzeniu badania. Jej brak w konsekwencji powoduje brak ograniczeń do rozwiązania umowy na podstawie art. 53 Kodeksu pracy.
W interesie pracodawcy leży, aby w zakładzie pracy były przestrzegane warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Nad tym, czy są one przestrzegane, czuwają oprócz pracodawcy również organy zakładowego nadzoru.
Wynagrodzenie jest podstawowym i najważniejszym finansowym obowiązkiem pracodawcy w stosunku do zatrudnionych pracowników. Pracodawca samodzielnie ustala zasady wynagradzania, jednak musi to robić w ramach zakreślonych przepisami prawa.
Czy jest możliwe zastosowanie zasad pracowniczej odpowiedzialności za mienie powierzone, określonych w prawie pracy, do osób zatrudnionych na podstawie umowy-zlecenia?
Kodeks pracy przewiduje dwa rodzaje umów o zakazie konkurencji. Pracodawca może zawrzeć z pracownikiem omawianą umowę zarówno w trakcie trwania, jak i po ustaniu stosunku pracy. W zależności od jej rodzaju inaczej będzie traktowane odszkodowanie otrzymywane przez pracownika.
Kto przeprowadza ocenę warunków pracy dla stanowiska pracy wyposażonego w monitor ekranowy? Jak stwierdza się potrzebę stosowania okularów korygujących wzrok podczas pracy przy obsłudze takiego monitora?
Długotrwała choroba pracownika jest przesłanką, która umożliwia pracodawcy rozwiązanie umowy o pracę łączącej go z pracownikiem. Jednak prawidłowe zwolnienie pracownika w takiej sytuacji wymaga zwrócenia uwagi na kilka szczegółów.
Jakie są warunki zwolnienia od podatku diet i innych należności otrzymywanych przez niebędących pracownikami członków organów osób prawnych w związku z odbyciem krajowej podróży służbowej?
Utrata uprawnień potrzebnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku nie stanowi podstawy do rozwiązania umowy o pracę, jeśli nie jest zawiniona.
Od początku 2003 r. obowiązują zmienione zasady wypłacania wynagrodzenia za dni choroby. Pracodawca płaci już nie za 35 dni, lecz za 33 dni choroby. Natomiast za pierwszy dzień choroby trwającej maksymalnie 6 dni pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie.