Orzeczenie
Wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. I FSK 396/19
Fikcyjne transakcje, których celem jest wydłużenie łańcucha transakcji, stanowią element karuzeli podatkowej, a podmiot uczestniczący w takim łańcuchu, nawet jeżeli nie miał pełnej świadomości, winien przynajmniej przypuszczać, że jest to część oszustwa podatkowego. Nie działa on wtedy w dobrej wierze, co uniemożliwia mu odliczenie podatku naliczonego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Sylwester Golec (spr.), Sędzia NSA Mariusz Golecki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 710/18 w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 maja 2018 r. nr 2201-IOV-1.4103.415-421.2017, IOV-1/4103-133-139/17/10/05 w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. oraz styczeń. luty, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 10800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
1.1. Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r., sygn akt I SA/Gd 710/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (powoływana dalej jako: skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 maja 2018 r., nr 2201-IOV-1.4103.415-421.2017, IOV-1/4103-133-139/17/10/05 w przedmiocie podatku od towarów i usług (podatek VAT) za miesiące: listopad 2013 roku oraz styczeń, luty, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. (wyrok z uzasadnieniem dostępny jest w bazie CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
1.2. W wyroku sąd zawarł ocenę pawaną według której, skarżąca spółka w rozliczeniu podatku VAT wykazała faktury dokumentujące nabycie procesorów, wystawione przez: T. Sp. z o.o., P., P.1 Sp. z o.o., do których zastosowanie miały art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2011 r. Nr 177 poz.1054 ze zm. ) powoływanej dalej jako ustawa o VAT. Zdaniem sądu skarżąca spółka niezasadnie też wykazała wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT) na rzecz węgierskiego podmiotu C. Kft, których przedmiotem miały być procesory pochodzące od ww. podmiotów polskich. Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie organy podatkowe bezspornie wykazały, że skarżąca spółka uczestniczyła w procederze wyłudzenia nienależnego podatku VAT, kooperując z podmiotami, które w bardzo krótkim czasie, za pośrednictwem uzgodnień czynionych za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (maili), potrafiły wielokrotnie zmienić alokację towaru, wystawić fakturę, dokonać płatności. W ocenie sądu wprowadzenie do obrotu gospodarczego towaru handlowego i faktur oraz realizowanie płatności bezgotówkowych miało na celu wyłącznie pozorowanie działalności gospodarczej, aby ostatecznie uzyskać wpływy pieniężne ze Skarbu Państwa, w postaci zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Proceder ten prowadzono z wykorzystaniem mechanizmu eliminacji ryzyka gospodarczego, poprzez zastosowanie, szczegółowo opisanego w zaskarżonej decyzji, schematu regulowania płatności w formie podzielonej, z przedpłatami obejmującymi oddzielnie wartość netto i podatek od towarów i usług.
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right