Wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. II FSK 130/24
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany po dacie decyzji administracyjnej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, jeśli w chwili jej wydawania obowiązywał niewątpliwy stan prawny i nie było wątpliwości interpretacyjnych co do zastosowanych przepisów.
Przewóz osób zamówiony za pośrednictwem aplikacji mobilnej, wykonywany bez wymaganej licencji na przewóz okazjonalny, podlega sankcjom przewidzianym przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzeniami, nawet jeśli przewóz realizowany jest pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych dla przewozu okazjonalnego.
Rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, musi mieć charakter oczywisty i prowadzący do wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu; niejednolite orzecznictwo w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego nie przesądza samo w sobie o rażącym naruszeniu prawa.
Unormowanie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.) uznające za koszt uzyskania przychodów podatek od towarów i usług, nie dotyczy przypadku, gdy zapłata tego podatku dotyczy sytuacji, w której na gruncie podatku VAT stwierdzono, że z mocy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy
Szczególne okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mogą obejmować wszelkiego rodzaju sytuacje, które czynią daną osobę niezdolną do podjęcia pracy, nawet jeśli nie legitymuje się ona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, ale jej stan zdrowia stawia ją na pozycji dużo gorszej niż osobę zdrową. Teza od Redakcji