Postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. I OZ 572/23
W świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 31a ust. 5 ustawy o wyrobach budowlanych, rozstrzygnięcia administracyjne dotyczące nieprawidłowości w wyrobach budowlanych, w tym zakaz dalszego udostępniania wyrobu niespełniającego wymagań, muszą odnosić się do aktualnego stanu prawnego i faktycznego, a decyzje organów administracyjnych powinny adekwatnie odzwierciedlać zmiany zachodzące w trakcie postępowania
W postępowaniu o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami są nie tylko inwestorzy, ale również właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Obszar oddziaływania obiektu, określony w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, obejmuje teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów
Wzniesienie budynku garażowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę uzasadnia decyzję organu nadzoru budowlanego o jego rozbiórce, gdyż realizacja inwestycji budowlanej niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz z zastrzeżeniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być podstawą do legalizacji już wzniesionego obiektu.
Nakaz rozbiórki może być nałożony na następcę prawnego inwestora samowoli budowlanej, nawet jeżeli nie jest on obecnym właścicielem nieruchomości, na której znajduje się obiekt, pod warunkiem że nie istnieją przeszkody faktyczne uniemożliwiające skarżącemu wykonanie tego obowiązku.
Władztwo planistyczne gminy, określone w art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3 u.p.z.p., obejmuje kompetencję do samodzielnego określania przeznaczenia terenów i sposobów ich zagospodarowania, zawsze w kontekście równowagi między interesem publicznym a interesami prywatnymi. Ograniczenia prawa własności, wprowadzane przez plan miejscowy, muszą być zatem uzasadnione analizami ekonomicznymi, środowiskowymi
Właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji są stronami postępowania o pozwolenie na budowę, jeśli planowana inwestycja może wpływać na nieruchomości sąsiednie w sposób negatywny, nawet jeżeli nie dojdzie do bezpośredniego naruszenia ich interesu prawnego; wystarcza samo istnienie takiego interesu.
Błędna interpretacja przepisów prawa materialnego, gdy w grę wchodzą alternatywne możliwości wykładni, nie może być samoistnie równoznaczna z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku wywłaszczenia części nieruchomości, która nie obejmuje całego gospodarstwa ogrodniczego, nie zachodzi obowiązek oferowania nieruchomości zamiennej według dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości
Właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego oraz ocena kontynuacji funkcji zabudowy są kluczowe dla rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy, a prawidłowość przeprowadzonej analizy urbanistycznej zgodnie z obowiązującymi przepisami wyklucza stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.
Ocena dowodów, w tym ekspertyz, należy do organów administracyjnych, jednakże jeśli organ odwoławczy kwestionuje ekspertyzę, na której oparł się organ pierwszej instancji, powinien dokonać oceny bazując na własnej, należycie uzasadnionej i opartej na wiadomościach specjalistycznych ekspertyzie. Brak takiej analizy i nieuwzględnienie specjalistycznej wiedzy w zakresie ocenianym przez ekspertyzę jest
Zgodnie z art. 40 p.b. z 1974 r., obowiązek wykonania zmian lub przeróbek w obiekcie budowlanym nakazany przez organ nadzoru budowlanego powinien być interpretowany szeroko i może obejmować zarówno rozbiórkę niektórych jego elementów, usunięcie elementów wykonanych niewłaściwie, jak i zastąpienie pewnych elementów innymi w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z wymogami prawa budowlanego.