Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. II SA/Wa 1057/04
1. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. 2002 nr 101 poz. 926 ze zm./ wskazuje na istnienie dwóch warunków, których wystąpienie pozwala na legalne przetwarzanie danych osobowych. Przepis ten jest uregulowaniem usprawiedliwiającym przetwarzanie danych osobowych dla dobra publicznego. Jego zastosowanie możliwe jest niejako w warunkach swoistego
Okoliczność, że w użyciu pozostają dwa rodzaje dowodów osobistych, różniące się zakresem zawartych w nich danych, nie oznacza, aby - tylko z tej przyczyny - adekwatne były wyłącznie dane zawarte w nowych dowodach osobistych, gdyż jest to zagadnienie dostępności niektórych danych, nie zaś ich przydatności dla celów bankowych.
Art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./ mówi, iż kredytobiorca jest obowiązany przedstawić bankowi dokumenty mówiące o jego zdolności kredytowej. Zakres zbieranych danych był adekwatny do celu, jakiemu miały służyć. Bank Handlowy mógł kserować dowody osobiste przy zawieraniu umów kredytowych.
1. W przypadku zbierania danych osób nie od osoby od której one pochodzą administrator danych obowiązany jest do podania pełnej nazwy podmiotu, jego adresu i siedziby, bowiem podanie skrótu, który w sposób niepełny określa zbywcę danych narusza przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. 2002 nr 101 poz. 926 ze zm./. 2. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy
Art. 385[3] pkt 5 Kc wskazuje na to, że niedozwolonym postanowieniem umownym jest takie zezwolenie, które pozwala kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i obowiązków bez zgody konsumenta. Oznacza to, że takie postanowienie nieuzgodnione z nim indywidualnie, jeżeli byłoby zawarte we wzorcu umownym, nie wiąże go. W konsekwencji takie postanowienie, łącząc go z treścią art. 385[3] pkt 5 Kc, musiałoby