Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 15 lutego 2011 r. (Ściebura przeciwko Polsce), sygn. 39412/08
Waga zarzucanych czynów lub surowość kary nie mogą same w sobie uzasadniać długotrwałego aresztowania tymczasowego.
Waga zarzucanych czynów lub surowość kary nie mogą same w sobie uzasadniać długotrwałego aresztowania tymczasowego.
Zasada domniemania niewinności zostanie naruszona, jeżeli orzeczenie sądowe lub oświadczenie funkcjonariusza publicznego dotyczące osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa odzwierciedla opinię, że jest on winny zanim udowodniono mu winę zgodnie z prawem. Wystarczy nawet w przypadku braku formalnego stwierdzenia, że istnieje pewne rozumowanie sugerujące, że sąd lub urzędnik uznaje oskarżonego za
Śledztwo w sprawie poważnych zarzutów brutalnego traktowania musi być rzetelne. Oznacza to, że władze zawsze muszą podjąć poważną próbę ustalenia przebiegu zdarzenia, i nie powinny opierać się na pochopnych lub nieuzasadnionych wnioskach w celu zakończenia śledztwa lub jako podstawie swoich decyzji. Muszą one podjąć wszelkie, w rozsądnym zakresie dostępne dla nich działania w celu zabezpieczenia dowodów
Dopóki polskie władze będą kontynuować praktykę opatrywania listów osób osadzonych pieczątką "ocenzurowano", dopóty Trybunał nie będzie miał innego wyjścia niż tylko zakładać, że listy te były otwierane, a ich treść została przeczytana
Rozsądna długość trwania postępowania musi być oceniana w świetle okoliczności sprawy z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoność sprawy, zachowanie skarżącego i odpowiednich władz krajowych oraz wagi postępowania dla skarżącego.
Każda ingerencja w prawo jednostki do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego będzie stanowić naruszenie postanowień artykułu 8 Konwencji, z wyjątkiem przypadków, gdy jest "zgodna z prawem", służy słusznym celom zgodnie z postanowieniami § 2 oraz była "konieczna w demokratycznym społeczeństwie" w takim sensie, iż była proporcjonalna do zamierzonych celów. Środek pozostaje zgodny z prawem, jeżeli
Artykuł 8 Konwencji obejmuje zarówno prawo rodzica do skorzystania ze środków podejmowanych w celu połączenia go z dzieckiem, jak i obowiązek podjęcia takich działań ze strony organów krajowych. Zasada ta ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do spraw dotyczących przymusowego oddawania dzieci pod opiekę instytucji publicznych i podejmowania przez nie działań opiekuńczych, lecz także w odniesieniu
Podlegające ocenie cierpienie i poniżenie musi w każdym razie wykraczać poza ten nieuchronny poziom cierpienia i poniżenia, jaki związany jest z daną formą prawnie uzasadnionego traktowania lub karania. W odniesieniu do osób osadzonych lub tymczasowo aresztowanych, Trybunał wielokrotnie zwracał uwagę na to, że środki pozbawiające osobę wolności mogą często zawierać tego rodzaju elementy. Jednakże,
Kwestia, czy okres aresztowania jest, czy też nie jest rozsądny nie może być oceniany abstrakcyjnie. Ocena tego musi być dokonywana w każdym przypadku w zależności od konkretnych okoliczności.