Wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. I SA/Lu 15/02
Agencja celna jako przedstawiciel osoby w świetle art. 256 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ uprawniona jest do składania wniosku o wznowienie postępowania od decyzji wydanej przez organ celny w pierwszej instancji.
Opłata manipulacyjna dodatkowa, pobrana na podstawie art. 276 par. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, nie jest należnością celną przywozową w rozumieniu art. 3 par. 1 pkt 8 tej ustawy, a w związku z tym nie stanowi długu celnego w przywozie, określonego w jej art. 3 par. 1 pkt 2, i nie ma do niej zastosowania art. 244 pkt 5 cytowanej ustawy.
1. Art. 267 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ pozwala na obciążenie strony kosztami postępowania /art. 265 par. 1 i par. 2 tejże ustawy/ jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. 2. W postanowieniu o obciążeniu strony kosztami na podstawie art. 267 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie wystarczy
Przepis art. 277 par. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ reguluje zasady i tryb pobierania opłat, odnosząc je odpowiednio do należności celnych przywozowych i wywozowych. Skoro przepis ten zawarty jest w Dziale II Tytułu IX Kodeksu celnego, to odnosi się on do wszystkich opłat zawartych w tym dziale, a więc do opłat wynikających z art. 276 par. 2 Kodeksu
Art. 69 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie utożsamia daty przyjęcia zgłoszenia do procedury tranzytu z datą przyjęcia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu, w sytuacji kiedy daty powyższe są różne.
Wobec braku możliwości "pokrycia" całości kwot wynikających z długu celnego z zabezpieczenia żaden przepis ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ nie ogranicza w sposób obligatoryjny możliwości organu celnego do podjęcia działań zmierzających do zapłaty tego długu przez osobę zobowiązaną, wręcz odwrotnie, art. 65 par. 6 Kodeksu celnego obliguje organ celny do
1. Agencja celna jako przedstawiciel osoby w świetle art. 256 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, uprawniona do dokonywania przed organami celnymi wszelkich czynności przewidzianych w przepisach ustawy, w tym do składania odwołań od decyzji wydawanych w pierwszej instancji przez te organy, jest uprawniona również do odbioru decyzji wydawanych przez organy
Organ celny wydający nową decyzję po wznowieniu postępowania powinien stosować przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania obowiązujące w dniu orzekania. Odstąpienie od tej zasady możliwe jest tylko na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w odpowiednim akcie prawnym, stanowiącym źródło prawa powszechnie obowiązującego.
Otrzymanie decyzji wydanej przez niegraniczny organ celny o dopuszczeniu towaru do wywozu za granicę nie oznacza, że w dniu jej otrzymania podatnik uzyskał dokument potwierdzający wywóz towaru poza państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej, uprawniający tego podatnika do stosowania stawki podatku "0" procent w rozumieniu art. 18 ust. 4 ustawy dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz
Nowe okoliczności o jakich mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn mający wpływ na status prawny strony. tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.
Decyzja Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej /M.P. nr 3 poz. 14/ nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie może być podstawą prawną decyzji administracyjnej.
Decyzja ministra gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej /M.P. nr 3 poz. 14/ nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie może być podstawą prawną decyzji administracyjnej.
Od 1 stycznia 1998 r. z prawa do trzyletnich dodatkowych zwolnień celnych nabytych w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ w zakresie obrotu towarowego między wolnym obszarem celnym mogą korzystać jedynie przedsiębiorcy, którzy rozpoczęli działalność gospodarczą przed 1 stycznia 1998 r. na terenie wolnego obszaru celnego. Ustawa z dnia
Nowe okoliczności o jakich mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.
1. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. 2. Organ celny nie miał
Nowe okoliczności o jakich mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.
Nie jest rzeczą polskich organów celnych dociekać przyczyn wadliwości dołączonego do sprawy świadectwa EUR.1, jak również ustalanie wysokości szkody jakie ewentualnie poniósł podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą, w wyniku niewłaściwego postępowania eksportera słowackiego, bowiem nie mieści to się w stosunku celnoprawnym, jaki łączy polski organ celny z podmiotem dokonującym obrotu towarowego
1. Art. 5 ust 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ określał materialnoprawne przesłanki, które uniemożliwiają obrót towarowy na polskim obszarze celnym, zaś pozostałe przepisy tego artykułu określają sposób zachowania organu w przypadku spełnienia się tej podstawy materialnej, która wynika już z odrębnych przepisów prawa. 2. Art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy
Definicja towarów podobnych nakazuje organom uwzględnienie z urzędu przy ustalaniu podobieństwa, jakości towaru w tym również gatunku. Oznacza to, iż w sposób niejako automatyczny nie można przyjmować, iż towary różne gatunkowo są towarami podobnymi w rozumieniu art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.
Przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ nie odnoszą się do zasad współżycia społecznego dlatego też zarzut skargi naruszenia art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ nie może stanowić skutecznej podstawy prawnej do wzruszenia decyzji ostatecznej.
1. Obowiązek zapłaty podatku nie zależy od wykonania czynności /sprzedaż opodatkowana/, lecz wyłącznie od wykazania kwoty podatku w fakturze VAT. 2. Sprzedaż towarów zakupionych za granicą, które nie zostały wprowadzone w polski obszar celny - nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Odnosi się to m.in. do sprzedaży dokonanej w składzie celnym.
Organy celne mają prawo do ustalenia wartości celnej towaru dopiero wówczas, jeżeli wykażą, że spełniona została jedna z przesłanek określona w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./.
Fakt rejestracji we właściwym urzędzie administracji samochodu złożonego z części składowych, które uprzednio były przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą nie może stanowić samoistnej przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w trybie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa w zakresie decyzji ostatecznej dopuszczającej wyżej wymienione części do obrotu na polskim obszarze celnym.