Wyrok NSA z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. II FSK 1300/21
W kontekście interpretacji indywidualnych dotyczących prawa podatkowego, klasyfikacja Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) może być elementem zarówno stanu faktycznego jak i prawnego w przypadku, gdy ustawa podatkowa wiąże stawki podatkowe z przypisaniem usługi lub dostawy towaru do określonego symbolu statystycznego. Odesłanie ustawy podatkowej do przepisów PKWiU powoduje, że klasyfikacja
W sprawach dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów dokładność procedury ustalania faktów podatkowych oraz pełna analiza materiału dowodowego, w tym danych z okresów, dla których nie są dostępne elektroniczne bazy danych, jest niezbędna w celu prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania.
W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej podatnik ma prawo oczekiwać od organu podatkowego oceny swojego stanowiska w kwestii przyporządkowania świadczonych usług do właściwej kategorii PKWiU bez konieczności samodzielnego klasyfikowania tych usług; organ podatkowy nie może przerzucać na podatnika ciężaru kluczowej kwestii klasyfikacji dla celów podatkowych, od której zależy sposób opodatkowania
Jeżeli różnica między zadeklarowaną liczbą godzin pracy a faktycznie przepracowaną liczbą godzin jest znaczna, organy podatkowe mają prawo do podwyższenia stawki podatku do 50%. Liczba godzin pracy ma wpływ na wysokość podatku dochodowego.
Handel kryptowalutą powinien być klasyfikowany jako usługa pozostałego pośrednictwa pieniężnego, co oznacza, że jest ono wyłączone z opodatkowania ryczałtem.
Podatnik, który nie wprowadził nieruchomości do działalności, mógł opodatkować przychody z ich najmu ryczałtem.
1. Organ podatkowy ma obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej, jeżeli stwierdzi, iż podatnik w złożonym uprzednio wniosku podał choćby jedną z okoliczności warunkujących przyznanie prawa do tej formy opodatkowania w sposób niezgodny z rzeczywistością. 2. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.z.p.d. zakazuje korzystania z podwykonawców przy
Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przewiduje znacząco uproszczoną pod względem wymaganej dokumentacji formę rozliczenia podatkowego, przyjmując przy tym relatywnie niższe stawki opodatkowania, które jednak odnoszone są do przychodu, nie zaś dochodu. Konsekwencją wyboru formy opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych
Decyzja organu odwoławczego, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., uchylająca decyzję organu I instancji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów i ustalająca zobowiązanie podatkowe w mniejszej wysokości, nie jest powtórnym merytorycznym rozstrzygnięciem kreującym zobowiązanie podatkowe, lecz oznacza jedynie stwierdzenie
Prawo do ponownego rozliczania się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, po utracie tego prawa w przypadku przekroczenia w roku poprzedzającym rok podatkowy limitu przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności, określonego w art. 6 ust. 4 pkt 1 u.z.p.d.o.f., podatnik nabędzie po złożeniu, zgodnie z art. 9 ust. 1 u.z.p.d.o.f., pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu
Zastosowanie podwyższonej stawki podatku nie może nastąpić w deklaracji podatkowej, musi być wynikiem decyzji. Tym samym decyzja wydana na podstawie art. 17 ust. 1 u.z.p.d.o.f. nie stwierdza stanu prawnopodatkowego już istniejącego, ale stwarza nowy stan podatkowoprawny, wynikający z przyjęcia - w wyniku wydania decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanek ustawowych - innych zasad określenia wysokości
Zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych powstaje na skutek doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem w tym przypadku jedną z przesłanek warunkujących powstanie zobowiązania podatkowego jest skuteczne doręczenie decyzji organu
Warunkiem niepobierania podatku opłacanego w formie karty podatkowej jest obowiązek zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym i to w ściśle określonych terminach dotyczących tak jej rozpoczęcia jak i zakończenia, co wynika z art. 34 ust. 1 u.z.p.d.o.f. Dla zaistnienia przerwy istotne jest zatem zachowanie obydwu terminów, w tym przede wszystkim rozpoczęcia
Wykładnia językowa art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d. uzupełniona wykładnią celowościową oraz systemową wewnętrzną prowadzi do wniosku, że obowiązek informacyjny spoczywa na podatnikach dopiero w sytuacji, gdy w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej zaszły zmiany powodujące utratę warunków do opodatkowania w tej formie.
Jeżeli przerwa w rozumieniu art. 34 ust. 1 u.z.p.d.o.f. z uwagi na spóźnione zgłoszenie w ogóle się nie rozpoczęła, to tym samym nie mogła się w żadnej dacie zakończyć.
W przypadku określenia przez organ podatkowy na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2180), ryczałtu od niezewidencjonowanego przychodu, stosuje się art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201
Złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu jest skuteczne tylko w odniesieniu do przychodów z tej formy działalności, w odniesieniu do której zostały spełnione warunki materialne dla tej formy opodatkowania oraz w odniesieniu do której zostały spełnione warunki formalne w postaci złożenia w ustawowym terminie i formie oświadczenia przez osoby wskazane w ustawie.