Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. II SA/Bd 881/22
Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może zawierać wzmiankowane ograniczenie mające na celu rozbiórkę obiektów budowlanych należących do inwestora a nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych.
W sytuacji gdy wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości dotyczy wywłaszczenia dokonanego kilkadziesiąt lat temu a zatem w okresie, gdy obowiązywały zupełnie inne niż obecnie standardy stanowienia i wykonywania prawa, zwraca się uwagę, że wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia, wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej, powinny być oceniane proporcjonalnie do standardu prawnego i funkcjonalnego
Wykorzystanie systemowej metody wykładni w odniesieniu do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie jest właściwe, ponieważ studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jako akt kierownictwa wewnętrznego, nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do rozstrzygania przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej, a decyzje o warunkach zabudowy są wydawane na podstawie przepisów
Okoliczność, że w art. 95 pkt 4 u.g.n. ustawodawca dopuścił, dokonywany niezależnie od ustaleń planu miejscowego, podział nieruchomości w celu realizacji roszczeń do jej części, wynikających z przepisów u.g.n. lub z innych ustaw, zaś w art. 95 pkt 1 u.g.n. – podział w celu zniesienia współwłasności wyłącznie nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia
Przepis art. 229 u.g.n. stanowi wyjątek od zasady z art. 136 ust. 3 u.g.n., a w przypadku jego wystąpienia organ nie ma obowiązku badać przesłanek zwrotu nieruchomości, gdyż fakt zbycia nieruchomości osobie trzeciej lub ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przed wejściem w życie u.g.n. wyłącza możliwość skutecznego zgłoszenia roszczenia o jej zwrot, niezależnie od wystąpienia przesłanek zbędności
Ewentualne wątpliwości interpretacyjne, czy zlokalizowanie zieleni urządzonej w otoczeniu zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, nie stanowi przejawu nadużycia władztwa planistycznego, powinny być zwykle rozstrzygane przy zastosowaniu zasady in dubio pro natura (w razie wątpliwości na rzecz ochrony środowiska)
Decyzje ograniczające sposób korzystania z nieruchomości wydane w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami są dopuszczalnym instrumentem prawnym pozwalającym zalegalizować istniejące urządzenia przesyłowe, pod warunkiem że prace planowane do wykonania przez przedsiębiorcę przesyłowego wykraczają poza zakres czynności konserwacyjnych czy remontowych oraz że przeprowadzone zostały stosowne