Wyrok NSA z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. I GSK 340/20
Doręczenie zastępcze pisma administracyjnego, zgodnie z przepisami art. 44 § 1-4 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma przez operatora pocztowego, a fakt późniejszego odbioru pisma przez adresata ma jedynie charakter informacyjny i nie wpływa na bieg terminów procesowych. Skutki procesowe doręczenia są związane z
Umorzenie zaległości podatkowych z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinno być dokonywane z uwzględnieniem zarówno "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego", przy czym analiza tych przesłanek wymaga uwzględnienia szczegółowej sytuacji podatnika, jego zdolności do spłaty zadłużenia oraz oceny efektywności i zasadności przymusowego dochodzenia zaległości, w kontekście
W kwestii oprocentowania nadpłaty podatkowej, nadpłata powstała w wyniku uchylenia decyzji organu podatkowego z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego podlega oprocentowaniu, nawet jeżeli przedawnienie stanowiło podstawę samego uchylenia. Konieczna jest indywidualna ocena, czy działania lub zaniechania organu podatkowego w toku postępowania podatkowego przyczyniły się do powstania przesłanki
Przez dochód zwolniony z opodatkowania należy rozumieć wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w zakresie określonym w zezwoleniu lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu - jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. oraz art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p.
Zgodnie z art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosowanie grzywny jako środka egzekucyjnego w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych decyzją administracyjną jest zasadne i powinno odpowiadać zasadzie proporcjonalności,
Zasada zakazu reformationis in peius, wyrażona w art. 139 k.p.a., jest zasadą, która chroni stronę odwołującą się w postępowaniu administracyjnym przed pogorszeniem jej sytuacji prawnej przez organ odwoławczy, jednak nie ma charakteru bezwzględnego i dopuszcza wyjątek w postaci sytuacji, w której zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Rażące naruszenie prawa musi być oczywiste
W ocenie, czy organ podatkowy przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, kluczowe jest zbadanie wszystkich okoliczności prowadzących do przedawnienia zobowiązania, a nie tylko samo stwierdzenie przedawnienia jako obiektywnej przesłanki uchylenia.
Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie zależy od tego, czy osoba ta faktycznie zarządzała spółką, lecz wynika z samego faktu pełnienia funkcji w zarządzie.
Działania organu podatkowego, które przyczyniają się do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i skutkują uchyleniem decyzji podatkowej oraz umorzeniem postępowania, mogą być podstawą do przyznania podatnikowi prawa do oprocentowania nadpłaty podatku. Oprocentowanie nadpłaty pełni funkcję kompensacyjną i ma na celu wynagrodzenie podatnikowi szkód wynikających z nienależytego prowadzenia
Dopuszczalne jest wydanie w jednej dacie zarówno decyzji nieostatecznej oraz postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Aby jednak akty te weszły do obrotu prawnego i wywołały określone w nich skutki prawne, muszą zostać doręczone stronie postępowania. Dopiero ich doręczenie pozwala na egzekucję obowiązków wynikających z decyzji, w tym stosowanie środków egzekucyjnych.
W ramach wydawania interpretacji indywidualnej organ podatkowy jest zobligowany do przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Uchylenie interpretacji indywidualnej przez Sąd I instancji z uwagi na powściągliwość uzasadnienia prawnego jest nieuzasadnione, jeśli mimo zwięzłości uzasadnienie zawiera wystarczające
Przez zwrot legislacyjny "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć okoliczność faktyczną polegającą na rzeczywistym/fizycznym wykorzystywaniu (zajęciu) całości albo określonej części budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. prowadzeniu w tej części budynku działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Za zajęte na prowadzenie
Do prawidłowej kwalifikacji obiektów jako budowli w rozumieniu prawa podatkowego niezbędne jest spełnienie kryterium obiektu budowlanego zgodnie z definicją ustawy prawo budowlane. Nie można dokonywać tej kwalifikacji jedynie na podstawie załącznika do ustawy prawo budowlane, ani zakładać spełnienia tych cech na podstawie danego rodzaju budowli.
W przypadku zastosowania środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien szczegółowo uzasadnić przyczyny zastosowania lub odmowy zastosowania tych środków, w tym wysokość nałożonej grzywny lub przyznanej sumy pieniężnej, w kontekście okoliczności konkretnej sprawy.
W kwalifikacji prawnej budowli w ujęciu podatkowym, kluczowe jest ustalenie, czy obiekt spełnia kryteria obiektu budowlanego według definicji zawartej w przepisach prawa podatkowego i budowlanego. Nie można opierać się jedynie na rodzaju obiektu ani na koncepcji całości techniczno-użytkowej.