Wyrok NSA z dnia 14 maja 2024 r., sygn. II GSK 340/21
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, jest zobowiązany do udziału w pokryciu kosztów świadczenia usługi powszechnej, jeżeli jego przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln zł. Należności te nie podlegają przedawnieniu jako niepodatkowe należności budżetowe.
Kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami ustawy Prawo telekomunikacyjne obciąża tą dopłatą podmiot – przedsiębiorcę telekomunikacyjnego
Ograniczenia wprowadzone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dotyczące lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej muszą być konsekwentnie analizowane w świetle zasad powszechnie obowiązujących przepisów, takich jak art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które wskazują na dopuszczalność realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności
Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem podstawą ustalenia opłaty abonamentowej jest domniemanie, że podmiot, który posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W konsekwencji rolą strony jest,
Wymierzenie kary z art. 172 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne należy do kompetencji organu i następuje z urzędu.