OBWIESZCZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 14 października 2010 r. w sprawie ogłoszenia raportu dla Komisji Europejskiej dotyczącego wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych za 2009 r.
Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczyło błędnie termin dodatkowy na uiszczenie zaległości, lecz dostarczanie energii wstrzymało po upływie terminu obliczonego zgodnie z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, to wstrzymanie dostarczania energii elektrycznej nie było nieuzasadnione.
Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczyło błędnie termin dodatkowy na uiszczenie zaległości, lecz dostarczanie energii wstrzymało po upływie terminu obliczonego zgodnie z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, to wstrzymanie dostarczania energii elektrycznej nie było nieuzasadnione.
1. Zaistnienie awarii powodującej określoną przerwę w wykonywaniu obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego zaopatrywania w energię nie jest wystarczająco pewnym weryfikatorem obowiązku utrzymania w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń [art. 56 ust. 1 pkt 10 Prawa energetycznego]. 2. Jeżeli jest w sprawie kwestia sporna wymagająca wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.)
Przepisowi art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego a w szczególności zawartemu w nim pojęciu strony nie można w drodze wykładni rozszerzającej nadać znaczenie umożliwiające zainicjowanie postępowania administracyjnego przez podmiot, który wprawdzie nie ma roszczenia bezpośrednio do przedsiębiorstwa, które wstrzymało dostarczanie energii, ale jest żywotnie zainteresowany tym ażeby energia była dostarczona
1. Przepisy ustawy z dnia 2.X.03 r. o biokomponentach stosowanych w paliwach ciekłych i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 199, poz. 1934 ze zm.) są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, wobec czego umowy mające na celu dostarczenie wytwórcy lub producentowi komponentów lub biokomponentów sprzecznie z przepisami ustawy są nieważne. 2. Niedopuszczalne jest wprowadzenie do toku wytwarzania biopaliw lub
1. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją. 2. Sąd uchyla decyzję, jeżeli w toku postępowania sądowego z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki okaże się, że wydana została ona w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Status prawny przyłączonych do sieci urządzeń objętych treścią art. 49 k.c. zależy od tego, czy stają się one częścią składową instalacji należącej do przedsiębiorstwa. W razie odpowiedzi twierdzącej, urządzenia te tracą swoją odrębność i stają się własnością właściciela instalacji. W razie odpowiedzi przeczącej, stanowią odrębne rzeczy ruchome i o ich własności zdecydować mogą strony umowy o przyłączenie
Wypowiedzenie umowy zakupu i sprzedaży energii elektrycznej przez powoda ze skutkiem na koniec 2001 r., a następnie negocjacje stron, które ostatecznie nie zakończyły się uzgodnieniem nowego sposobu obliczania opłaty przesyłowej z racji nowego ujęcia statusu pozwanego odbiorcy energii (jako tzw. autoproducenta), świadczyć mogą o jednoznacznej i kategorycznej postawie strony pozwanej, wyłączającej jednak
Przepis art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.), w zakresie w jakim odnosi się do kosztów budowy i utrzymania punktów oświetleniowych, należy interpretować z uwzględnieniem realiów gospodarczych, w jakich świadczone są usługi oświetlenia ulicznego.
W okresie przed 1 lutego 1989 r. państwowe osoby prawne (w tym przedsiębiorstwa państwowe) wykonywały uprawnienia związane z własnością nieruchomości wprawdzie we własnym imieniu, ale na rzecz Skarbu Państwa, będącego jedynym dysponentem własności państwowej. Dlatego skutki prawne związane z posiadaniem w tamtym okresie przez przedsiębiorstwo państwowe nieruchomości, w tym nabycie służebności w drodze
Dostosowanie się przez przedsiębiorstwo energetyczne w toku postępowania taryfowego do oczekiwań Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki przez przedłożenie do zatwierdzenia wniosku taryfowego, skonstruowanego z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie unormowań, nie wyłącza możliwości zmiany decyzji po zatwierdzeniu taryfy.
Zbycie świadectw pochodzenia energii od 2010 roku rozlicza się w ramach działalności gospodarczej. Wcześniej było kwalifikowane do przychodów kapitałowych.