Postanowienie NSA z dnia 8 maja 2024 r., sygn. II FSK 1440/21
Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych powinna być ustalana na podstawie 365 dni kalendarzowych w roku (lub 366 dni w roku przestępnym), niezależnie od faktycznej liczby dni z opadami atmosferycznymi, co wynika z rocznego charakteru tej opłaty zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego.
Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne, powinna być wyliczana jako roczny iloczyn jednostkowej stawki opłaty, maksymalnej ilości wód określonej w pozwoleniu wodnoprawnym oraz liczby 365 dni (lub 366 w latach przestępnych), niezależnie od faktycznej liczby dni odprowadzania wód.
Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, będąca formą abonamentu za możliwość korzystania z usług wodnych, powinna być ustalana na podstawie całkowitej liczby dni w roku kalendarzowym (365 lub 366 dni), niezależnie od faktycznej ilości dni, w których występuje odprowadzanie wód.
Zainicjowanie rokowań jest wystarczające do spełnienia wymogu z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nawet jeśli nie osiągnięto porozumienia; błędne wskazanie numerów działek nie dyskwalifikuje przeprowadzonych rokowań, jeżeli strony wiedziały, o jakie nieruchomości chodzi.
Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, zgodnie z art. 270 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne, powinna być obliczana na podstawie liczby dni w roku kalendarzowym (365 dni w zwykłym roku lub 366 dni w roku przestępnym), co obejmuje wszystkie dni kalendarzowe roku, niezależnie od faktycznej liczby dni odprowadzania wód.
Tworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez zgłaszanie przez powiązane podmioty wielu spółek do obejścia przepisów modulacyjnych, jest niedopuszczalne i sprzeczne z celami prawodawstwa rolnego.
W każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zobowiązany jest ustalić pozytywne przesłanki odpowiedzialności osób trzecich oraz zbadać, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność tzw. przesłanki egzoneracyjne. Nierozważenie przez organ którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje wadliwością takiej decyzji.