Zatrudnianie cudzoziemców
Słowo "może" użyte w przepisie prawa oznacza, że jeżeli spełnią się okoliczności zawarte w hipotezie normy określające wydanie decyzji, to wtedy organ musi wydać określoną decyzję. Nie można natomiast interpretować normy upoważniającej organ państwa do wydania decyzji, a wyrazu "może" w ten sposób, że nawet po spełnieniu się okoliczności uzasadniających wydanie decyzji-organ państwa mógłby wydać decyzję
Stroną postępowania administracyjnego po myśli art. 28 Kpa jest podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wywodzi się co do zasady z prawa materialnego, przyznającego danemu podmiotowi uprawnienie lub nakładającego nań obowiązek, które mogą być skonkretyzowane w postępowaniu administracyjnym
O opuszczeniu miejsca pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ można mówić wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby. Przejawem woli opuszczenia miejsca
Obowiązek meldunkowy obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego wynika wprost z przepisów prawa. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania lub wymeldowania danych właściwemu organowi, który dokonuje stosownego aktu rejestracji, będącego czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne.
Na mocy art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ organ meldunkowy dokonuje na podstawie zgłoszenia zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Na mocy ust. 2 tego przepisu organ ten rozstrzyga o zameldowaniu wówczas, gdy zgłoszone
Odmowa potwierdzenia ze strony właściciela /zarządcy/ budynku uprawnienia wnioskodawcy do przebywania w lokalu nie może stanowić przeszkody w dopełnieniu obowiązku meldunkowego. W takim przypadku organ przyjmujący zgłoszenie zameldowania dokonuje we własnym zakresie ustaleń co do faktu przebywania osoby ubiegającej się o zameldowanie w danym lokalu.
Wnioskodawca miał do przedmiotowego lokalu uprawnienie wyłącznie pochodne, bo stanowi on własność jego teściów. Fakt zaistnienia konfliktu między małżonkami i w efekcie rozpad małżeństwa nie pozbawia opuszczenia przez skarżącego lokalu przymiotu dobrowolności w sytuacji, gdy nie miał i nie ma on zamiaru powrotu do tego lokalu nie podejmując w tym kierunku żadnych działań faktycznych ani prawnych. Opuszczenie
Z treści art. 29 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawa o aktach stanu cywilnego /Dz.U. nr 36 poz. 180 ze zm./ wynika, że jeżeli dwa akty stanu cywilnego stwierdzają to samo zdarzenie, unieważnia się jeden z nich. Organ orzekający dokonuje oceny, który z dwóch aktów zawiera więcej danych i rzetelniej dokumentuje zdarzenie.
Jeżeli uprawnienie do przebywania w lokalu nie zostanie wyraźnie i jednoznacznie zakwestionowane przez osobę uprawnioną do potwierdzenia tego rodzaju prawa, to mimo opuszczenia lokalu nie można mówić o utracie uprawnień do przebywania w nim w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./.
Wymeldowanie z pobytu stałego nie jest pozostawione uznaniu organów orzekających, a zatem decyzja o wymeldowaniu osoby może być wydana wyłącznie pod warunkiem zaistnienia w sprawie ustawowych przesłanek /art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./. Stąd też okoliczności trudnej sytuacji życiowej rodziny wywołanej alkoholizmem
W świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ utrudnianie lub uniemożliwianie pobytu w lokalu nie ma znaczenia prawnego, jeżeli strona w stosownym czasie nie skorzystała ze środków prawnych przeciwdziałających takiemu utrudnianiu. Jeżeli strona od momentu opuszczenia lokalu nie występowała do sądu powszechnego z powództwem
Odnośnie wniosku "o pisemne ustosunkowanie się do sprawy" należy wyjaśnić, że żadne przepisy prawa nie przewidują takiej formy korespondencji Sądu ze stroną, a jedyną formą pisemnego ustosunkowania się do meritum sprawy jest sporządzane przez Sąd uzasadnienie zapadłego w danej sprawie orzeczenia.
Pokwitowanie /potwierdzenie/ odbioru przesyłki stwarza domniemanie doręczenia, które może być jednak obalone przeciwdowodem. Dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych. W razie wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych
Na działkach w ogrodach działkowych mogą być wznoszone obiekty mające charakter altan. Część takich obiektów jest wyposażona w urządzenia dające możliwość całodobowego przebywania w nich i to bez względu na porę roku. Tym niemniej obiekty te nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi
1. Mimo, iż zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim nie legalizuje pobytu cudzoziemca w Polsce, to jednak przy wydawaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie wydalenia względy życia rodzinnego maj ą bardzo doniosłe znaczenie jako okoliczność wymagająca wzięcia pod uwagę. Niedopuszczalne jest zaniedbanie w takim wypadku choćby przesłuchania małżonka osoby, która ma być wydalona. Ta osoba
Zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 2001 nr 87 poz. 960/ przesłankami decydującymi o możliwości zameldowania osoby na pobyt stały są: posiadanie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2 cyt. ustawy/ oraz faktyczne zamieszkiwanie w tym lokalu /art. 6 ust. 1 cyt.
1. Skazanie cudzoziemca prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności niższą niż wymieniona w art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ nie wyklucza możliwości zakwalifikowania tej okoliczności jako innego zagrożenia ze strony cudzoziemca dla ładu i porządku publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 9
1. Z uwagi na interes społeczny zasadne jest promowanie rozwoju spółek przynoszących państwu korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują znikome dochody. Niskie zyski osiągane przez spółkę, której skarżący jest członkiem zarządu, skłaniają do wyrażenia poglądu, że przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony byłoby sprzeczne z interesem publicznym
Sąd nie podziela poglądu, że cudzoziemiec podając w różnych okolicznościach urzędowych różną pisownię polską swojego nazwiska, celowo wprowadza organy administracji w błąd, skoro same polskie władze i urzędy, mimo istnienia stosownych reguł językoznawczych korzystają w sposób chwiejny z zasad transliteracji i transkrypcji z języków używających cyrylicy.