Postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. III CZP 110/05
Nadzorca sądowy nie jest legitymowany do wniesienia zażalenia na postanowienie sędziego-komisarza wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu wierzyciela.
Nadzorca sądowy nie jest legitymowany do wniesienia zażalenia na postanowienie sędziego-komisarza wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu wierzyciela.
Oczywistym jest, że na gruncie prawa upadłościowego nie można zaliczyć do masy upadłości przedmiotów i praw majątkowych nie należących do upadłego dłużnika. Jeśli zaś doszłoby do bezpodstawnego zaliczenia przez syndyka określonych składników nie należących do upadłego do masy upadłości, osoba uprawniona ma roszczenie o ich wyłączenie z masy upadłości na podstawie art. 28 prawa upadłościowego . Samo
Należności z tytułu podatków, wymienione w art. 204 par. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./ muszą być w kwestii zaspokojenia z masy upadłości, poddane działaniu przepisów tego postępowania, z wyłączeniem przepisów prawa podatkowego w tym również z wyłączeniem art. 55 par. 2 par. 2 ustawy
Orzeczenie w przedmiocie zgłoszonych wierzytelności wydane na podstawie art. 161§2 i 165 Prawa upadłościowego nie ma cech orzeczenia merytorycznego wydanego w postępowaniu rozpoznawczym i z tego względu nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, gdyż w przypadku nieuznania wierzytelności lub odmowy jej uznania (art. 62 i 169 Prawa upadłościowego) wierzyciel może kontynuować, już z udziałem syndyka proces
1. Tylko w wypadku wykazania /udowodnienia/ przez organ, w oparciu o obiektywne kryteria, iż nie ma możliwości zaspokojenia zobowiązania podatkowego w drodze egzekucji prowadzonej z majątku spółki, usprawiedliwiona jest konstatacja o bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, a co za tym idzie o istnieniu przesłanki pozytywnej z art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
Przy wznowieniu postępowania Sąd powinien mieć na uwadze treść art. 62 prawa upadłościowego. Stanowi on, że postępowanie w sprawie, wszczętej przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości o wierzytelność, która ulega zgłoszeniu do masy, może być podjęte przeciwko syndykowi, jednak tylko w tym przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym sędzia-komisarz nie uznał wierzytelności albo gdy na skutek sprzeciwu
Skarżący był upadłym wobec czego nie był uprawniony do reprezentacji masy upadłości przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Masę upadłości powinien zatem reprezentować syndyk. On też powinien zostać powiadomiony o toczącym się postępowaniu sądowym i wezwany do reprezentowania masy upadłości jako strona tego postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym masy upadłości stroną postępowania
Syndyk może, działając w imieniu pracodawcy, wypowiedzieć pracownikowi (nawet zatrudnionemu na stanowisku prezesa zarządu) spółdzielczą umowę o pracę oraz odsunąć go w okresie wypowiedzenia od obowiązków pracowniczych (zwolnić z obowiązku świadczenia pracy).
Przekazane przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środki - także przed wejściem w życie art. 177 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) - mogły służyć zaspokojeniu jedynie uprawnionych do ich odbioru wierzycieli (pracowników) i nie wchodziły do masy upadłości upadłego pracodawcy.
Przepis art. 56 rozporządzenia Prezydenta RP z 25.10.1934r. Prawo upadłościowe zezwala na zaskarżenie czynności prawnych zdziałanych przez upadłego ze szkodą dla wierzycieli, a w takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego.
Przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe /Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./ mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Zasada ta, wynikająca przede wszystkim z treści art. 204 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku przyjmujący, że członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie wywiązali się z obowiązku złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości tej spółki. Wniosek taki został złożony z uchybieniem terminu z art. 5 par. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku przyjmujący, że członkowie zarządu spółki z o.o. nie wywiązali się z obowiązku złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości tej spółki. Wniosek taki został złożony z uchybieniem terminu z art. 5 § 2 Prawa upadłościowego, zgodnie z którym reprezentant spółki ma obowiązek zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości
Jeśli syndyk masy upadłości żąda uznania za bezskuteczne czynności prawnych zdziałanych przez osoby trzecie, a nie upadłego dłużnika to powództwo takie nie znajduje podstawy faktycznej ani prawnej w przepisach art. 54 i 55 prawa upadłościowego ani w art. 527 kc gdyż przedmiotem zaskarżenia przez syndyka , zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami mogą być wyłącznie krzywdzące wierzycieli czynności prawne
1. Do wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług, gdy w trakcie prowadzonego postępowania nastąpiło ogłoszenie upadłości, uprawnione były organy kontroli skarbowej, nie zaś sędzia komisarz. 2. Ogłoszenie upadłości nie pozbawia upadłego statusu podatnika podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi
Zgodnie z art. 62 Prawa Upadłościowego I art. 180 § 1 kpc przyczyna zawieszenia postępowania (ogłoszenie upadłości) ustaje z chwila prawomocnej odmowy uznania w postępowaniu upadłościowym zgłoszonej wierzytelności, zatem sąd w takim stanie rzeczy jest zobligowany do podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu.
Członek zarządu może odpowiadać za długi podatkowe spółki, jeśli we właściwym czasie nie zgłosi wniosku o upadłość. Nie można jednak uznać, że tym właściwym czasem jest okres dwóch tygodni od jednej konkretnej daty, w jakiej wystąpiły przyczyny wnioskowania o upadłość. Żaden bowiem przepis nie zabrania wnioskowania później.