Wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. II GSK 140/21
Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z przepisów prawa, jest zgodny z Konstytucją RP i Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Brak wywiązania się z tego obowiązku przez osobę sprawującą pieczę prawną nad małoletnim, może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Szczepienia są istotnym elementem ochrony zdrowia publicznego i prewencji przeciwko chorobom zakaźnym
Skarga kasacyjna może być oparta na naruszeniu prawa materialnego lub proceduralnego, ale musi wykazać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania, nie musi obejmować odpowiedzi na każdy zarzut i argument skargi, ale może oceniać je całościowo. Kluczowe dla budzenia zaufania uczestników
Obowiązkowe szczepienia ochronne dzieci są zgodne z przepisami prawa i nie naruszają praw do ochrony zdrowia. Brak odszkodowań i rejestru niepożądanych odczynów poszczepiennych nie jest sprzeczny z prawem. Obowiązek wykonania szczepień jest zabezpieczony przymusem administracyjnym.
Umowa przedwstępna jest dopuszczalnym sposobem zagwarantowania zawarcia umowy definitywnej w kontekście konkursu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a jej przedstawienie przez oferenta nie stanowi przeszkody w rozpatrzeniu oferty.
Obowiązek wykonania szczepień ochronnych, ciąży na osobie sprawującej pieczę nad małoletnim, a jego niewypełnienie może skutkować nałożeniem grzywny. Ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności w przypadku ochrony zdrowia, w tym poprzez obowiązkowe szczepienia, są zgodne z prawem i służą ochronie zdrowia społeczeństwa.
Rozpoczęcie pobierania zasiłku macierzyńskiego przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność, która uprzednio została objęta dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym, powoduje ustanie ubezpieczenia chorobowego (art. 9 ust. 1c w związku z art. 14 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Ustawodawca - wyszczególniając w art. 11 tej ustawy osoby, które podlegają
W przypadku, gdy osoba prowadzi działalność gospodarczą, ale nie spełnia wszystkich kryteriów ustawowej definicji prowadzenia takiej działalności, nie można jej automatycznie obarczyć odpowiedzialnością za świadome wprowadzenie organu rentowego w błąd w celu uzyskania świadczeń ubezpieczeniowych.
Nie każda praca wykonywana przez małżonka na rzecz współmałżonka przedsiębiorcy musi być kwalifikowana jako współpraca przy prowadzeniu tej działalności. Współpraca ta powinna mieć istotny ciężar gatunkowy, bezpośredni związek z przedmiotem działalności gospodarczej, a także charakteryzować się stabilnością, zorganizowaniem oraz znaczącym czasem i częstotliwością podejmowanych robót.
1. Interpretacja przepisów dotyczących "ulgi na start" powinna być przyjazna dla przedsiębiorców, aby nie wprowadzać ich w błąd lub nie wprowadzać ich w pułapkę ustawodawczą. 2. Zastosowanie art. 57 ust. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego jest właściwe do obliczania terminu 60 miesięcy, o którym mowa w art. 18 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. 3. W przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej
Osoba posiadająca status bezrobotnej, jako należąca do kategorii ubezpieczonych w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, nie należy do kategorii innych niż ubezpieczeni osób zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy i w związku z tym nie może uzyskać decyzji potwierdzającej prawo takiej osoby do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie
Przy ocenie, czy dana praca kwalifikuje się jako praca w szczególnych warunkach uprawniająca do emerytury w niższym wieku emerytalnym, zgodnie z rozporządzeniem z 7 lutego 1983 r. oraz art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej, kluczowe jest ustalenie bezpośredniego związku wykonywanej pracy z procesem technologicznym charakterystycznym dla danej branży, w tym przypadku energetyki. Prace wykonywane w energetyce