Wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3589/18
Wiążący charakter decyzji środowiskowej, wynikający z treści art. 86 u.u.i.ś. oznacza, że organ wydający decyzję realizacyjną ma obowiązek uwzględnić środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia przy wydawaniu decyzji realizacyjnej. Sposób uwzględnienia uwarunkowań środowiskowych w decyzji realizacyjnej nie może być rozumiany jako dosłowne i pełne odzwierciedlenie (przeniesienie) uwarunkowań środowiskowych
W art. 13 ust. 1 lit. d dyrektywy 2009/28/WE państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia kroków niezbędnych do zapewnienia "obiektywności, przejrzystości, proporcjonalności i niedyskryminacyjnego charakteru zasady autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania oraz uwzględniania w nich charakterystyki poszczególnych technologii energii odnawialnej". Przepis ten nie jest jednak równoznaczny z
Zasadniczym celem art. 44 ust. 1 u.o.z.z. jest zapewnienie skutecznej akcji prewencyjnej skierowanej na ochronę zdrowia zwierząt. Wyrazem tego jest występowanie w ww. przepisie słów "w celu zwalczania". Organ w zależności od okoliczności konkretnej sprawy jest uprawniony do zastosowania jednej z władczych prawnych form działania prewencyjnego przewidzianych w tym przepisie.
Jeżeli nie został wykonany obowiązek prowadzenia pomiarów przez laboratorium, o którym stanowi art. 147a ust. 1 p.o.ś., jest to już wystarczająca podstawa do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 305a ust. 1 p.o.ś.