Postanowienie TK z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. Ts 62/07
p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
Ewentualna zmiana właściwości sądu następuje dopiero wówczas, gdy sąd odwoławczy orzeka i uchyla orzeczenie w chwili, gdy już obowiązują nowe regulacje związane z określeniem właściwości rzeczowej sądu, nie zaś, gdy orzekał on przed wprowadzeniem w tym zakresie zmian. Co zaś oczywiste, data przekazania akt z sądu odwoławczego do sądu I instancji dla czynionych ocen stanu prawnego nie ma żadnego znaczenia
Reguła petryfikacji właściwości sądu, która ma zastosowanie w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 29 marca 2007 roku o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 64, poz. 432), powoduje, że sąd właściwy rzeczowo do rozpoznania sprawy według przepisów obowiązujących przed zmianą stanu prawnego, począwszy od chwili wniesienia
Wniosek o orzeczenie środka karnego obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody (art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 5 k.k.) mogą złożyć: pokrzywdzony i podmioty wykonujące prawa pokrzywdzonego (art. 49 § 1 - 4 k.p.k.), prokurator (art. 49a k.p.k.) i zastępcy procesowi pokrzywdzonego, a w wypadku śmierci pokrzywdzonego (art. 52 § 1 k.p.k.) osoby najbliższe dochodzące przysługujących im roszczeń określonych
Przekazanie sprawy sądowi właściwemu jest tylko następstwem stwierdzenia swej niewłaściwości w tym samym postanowieniu (art. 35 § 1 k.p.k.), które zawsze podlega zaskarżeniu (art. 35 § 3 k.p.k.), chyba że w tej kwestii orzekł Sąd Najwyższy (art. 426 § 2 k.p.k.).
postanowił: odmówić podjęcia uchwały.
postanowił: odmówić podjęcia uchwały.
postanowił: odmówić podjęcia uchwały.
Przypisania przestępstwa z art. 133 § 1 k.k. z 1932 r. (czynna napaść na urzędnika) nie można ocenić jako zasadne. Wszak stroną, która sprowokowała całe wydarzenia, a przede wszystkim rozpoczęła czynna akcję pacyfikującą protest społeczny byli przedstawiciele totalitarnej władzy, bezpardonowo zmierzający wówczas do dyskredytacji kościoła, ograniczenia jego wpływów społecznych i okazania własnej siły
Przeświadczenie sprawcy, że ma on prawo dysponować będącym w jego posiadaniu mieniem, wyłącza wymaganą dla występku z art. 284 k.k. umyślność, a w rezultacie czyn taki oceniany być może wyłącznie w aspekcie prawa cywilnego. Innymi słowy, jeżeli posiadacz rzeczy czuje się jej właścicielem, to dokonując jakiegokolwiek rozporządzenia taką rzeczą - nie może być świadom realizacji znamienia czasownikowego
Użyte przez ustawodawcę w art. 139 § 1 k.p.k. sformułowanie - „strona zmieniła miejsce zamieszkania” oznacza, że chodzi o takie zmiany miejsca zamieszkania lub pobytu, które są następstwem swobodnie podejmowanych przez nią decyzji co do pobytu, natomiast z samej istoty pozbawienia wolności wynika, że jest ono niezależne od woli osoby pozbawionej wolności, tak co do czasu trwania, jak i miejsca pobytu
1. Roczny okres przedawnienia karalności przestępstwa prywatnoskargowego, przewidziany w art. 101 § 2 in principio k.k. i liczony od momentu dowiedzenia się przez pokrzywdzonego o osobie sprawcy przestępstwa, wiąże także prokuratora, gdy chce on objąć ściganie takiego czynu, a termin 3-letni, o jakim mowa w art. 101 § 2 in fine k.k., dotyczy objęcia ścigania jedynie wtedy, gdy pokrzywdzony dowiedział
Przepisem szczególnym jest art. 545 § 2 k.p.k., zakładający w odniesieniu do wniosku strony (niebędącej prokuratorem) o wznowienie procesu wymóg, aby było to pismo sporządzone i podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. Nie narusza to bynajmniej standardów wynikających z przywołanej przez skarżącego Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r., gwarantującej każdemu oskarżonemu
Przedmiotem pochodzącym bezpośrednio z przestępstwa (producta sceleris) jest wyłącznie taki przedmiot, którego warunkiem uzyskania jest realizacja znamion określonego przestępstwa. Orzeczenie tej postaci przepadku poprzedzone zatem być musi ustaleniem związku o charakterze bezpośrednim pomiędzy określonym przedmiotem, który ma być nim objęty, a popełnionym przestępstwem rozpoznawanym w danej sprawie
Nie ma racji obrońca podnosząc, że norma przepisu art. 156 §5 kpk nie odnosi się do postępowania sądowego dotyczącego zastosowania bądź przedłużenia zastosowanego środka zapobiegawczego. Stosowanie tymczasowego aresztowania oraz jego przedłużenie należy do określonych w ustawie czynności postępowania - przygotowawczego przeprowadzonych przez sąd (art. 298 §2 kpk), niemniej jest to nadal etap postępowania
Charakterystyczną cechą postępowania przygotowawczego jest poszukiwanie dowodów i weryfikacją poszczególnych wersji zdarzeń, co uzasadnia kompetencje prokuratora do ograniczenia dostępu stronom do materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Uprawnienie to obejmuje swoim zakresem również moment procesu, w którym sprawa zawisła przed sądem rozpoznającym wniosek prokuratora o dalsze stosowanie tymczasowego
1. Zbyt bliskie podjeżdżanie do pokrzywdzonych z jednoczesnym zwiększaniem obrotów silnika, gwałtowne hamowanie lub przyśpieszanie oraz robienie tzw. kółek w pobliżu dzieci nie było normalnym zachowaniem uczestnika ruchu drogowego, ale - realizowaniem znamion groźby w rozumieniu art. 190 § 1 k.k., tj. zapowiedzi popełnienia przestępstwa (uszkodzenia ciała) na szkodę adresata. 2. W skład znamion tego
Ze względu na dobro prawne stanowiące przedmiot ochrony w art. 303 § 1 k.k. - podobnie jak we wszystkich normach zamieszczonych w rozdziale XXXVI Kodeksu karnego - jakim są interesy majątkowe związane z obrotem gospodarczym, nie jest szkodą majątkową na gruncie tego przepisu „uszczerbek majątkowy doznany przez Skarb Państwa na skutek uszczuplenia podatkowego lub innego uchylenia się od daniny publicznej
Z treści przepisu art. 451 k.p.k. wynika, że uprawnienie sądu do uznania, iż udział oskarżonego w rozprawie odwoławczej nie jest konieczny, stanowi wyjątek od reguły, jaką jest doprowadzenie oskarżonego na rozprawę odwoławczą. Decyzja o odmowie doprowadzenia oskarżonego na rozprawę odwoławczą nie może charakteryzować się dowolnością ale powinna uwzględniać takie okoliczności jak kierunek apelacji,
Brak kontroli granicznej nie jest równoznaczny z wolnością opuszczenia przez oskarżonego, wbrew ciążącemu na nim zakazowi, kraju. Naruszenie tego zakazu zawsze może zrodzić dla oskarżonego ujemne skutki, i to zarówno w postaci zamiany stosowanego środka na surowszy, jak i poprzez konieczność zastosowania i poszukiwania go za pośrednictwem ENA połączonego z zastosowaniem tymczasowego aresztowania. Żadną
Trzymiesięczne tymczasowe aresztowanie pracownika skutkuje wygaśnięciem jego umowy o pracę. Uniewinnienie aresztowanego pracownika bądź umorzenie postępowania karnego uprawnia go do ponownego zatrudnienia przez dotychczasowego pracodawcę.
W dniu orzekania przez Sąd Najwyższy, orzeczony wobec skazanego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B został niemal w całości wykonany. Jeżeli po uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego w W. w części dotyczącej tego środka, dojdzie do wymierzenia mu obligatoryjnego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii C, oskarżonemu przysługiwać będzie roszczenie