Wyrok SN z dnia 20 marca 1996 r. sygn. II PRN 4/96
Orzeczenie sądowe, które dało podstawę do objęcia systemem pracowniczego ubezpieczenia społecznego, współmałżonka osoby prowadzącej działalność gospodarczą, nie stanowi naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 421 ust. 2 k.p.c. mimo, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Zasady ustalania podstawy wymiaru emerytury wskazane w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) mają zastosowanie również do rencisty, któremu zawieszono wypłatę świadczenia wobec podjęcia zatrudnienia, jeżeli w tym czasie trwało jego inwalidztwo.
Nie jest możliwe ponowne złożenie skargi w tej samej sprawie w sytuacji kiedy przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym zapadł już w tej mierze prawomocny wyrok. Oceny tej nie zmienia fakt, że wyrok nie rozstrzygnął sprawy co do istoty /pod względem merytorycznym/, a jedynie przesądził kwestię związaną z "milczeniem władzy".
Osoby, które w następstwie wyborów nowych władz, przestały pełnić funkcje przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego związku zawodowego, nie są upoważnione do występowania w imieniu tego związku przed sądem, w tym także do wnoszenia skargi o wznowienie postępowania.
Osoba wymieniona w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250 ze zm.) zatrudniona na podstawie umowy o pracę zawartej ze wspólnikami spółki cywilnej, podlega ubezpieczeniu społecznemu pracowników wówczas, gdy zakres jej obowiązków nie obejmuje prowadzenia i reprezentowania
Sąd Najwyższy nie rozpoznaje merytorycznie zagadnienia prawnego przedstawionego w trybie art. 391 KPC, jeżeli nie zostało ono sformułowane w oparciu o okoliczności nie mieszczące się w stanie faktycznym sprawy.
Przepis art. 788 § 1 k.p.c. nie stanowi podstawy do nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi wykonawczemu na rzecz nabywcy uprawnienia stwierdzonego tym tytułem.
Zakład budżetowy gminy i gospodarstwo pomocnicze państwowej jednostki budżetowej nie mają zdolności sądowej w postępowaniu przed sądem gospodarczym (art. 4797 k.p.c.).
Zobowiązanie organu rentowego do wydania decyzji określonej treści, zawarte w sentencji wyroku, stanowi rażące naruszenie art. 47714 k.p.c.
Samochód osobowy, stanowiący własność dłużnika i wykorzystywany przez niego do osobistej pracy zarobkowej w charakterze taksówkarza, może być stosownie do konkretnych okoliczności uznany za przedmiot nie podlegający egzekucji.
Spór na tle przewidzianego w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze z.) prawa do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej jest sporem z zakresu prawa pracy (art. 476 § 1 KPC). Na podstawie tego przepisu pracownik może domagać się przez sądem zobowiązania pracodawcy do zwolnienia go
1. Tytułem wykonawczym, w rozumieniu art. 776 i 797 k.p.c., jest wyłącznie jego oryginał. 2. Egzekucja wszczęta w wyniku wniosku, do którego nie dołączono tytułu wykonawczego, jest egzekucją pozbawioną podstawy, tym niemniej podjęte w jej trakcie czynności pozostają w mocy i zachowują skuteczność aż do chwili prawomocnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. 3. Okoliczność, że stan posiadania powstały
Adwokat, stosownie do art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, wnosząc skargę winien wnieść przypadającą od skargi opłatę stałą. Naklejenie na skardze znaków opłaty skarbowej nie jest dokonaniem wpisu sądowego
Z istoty wszystkich procedur - administracyjnej, cywilnej i karnej - wywieść należy, że doręczenia pism stronom postępowania mogą być kierowane tylko na jeden adres. Jest to wynikiem skutków prawnych doręczenia, które najlepiej oddaje art. 141 par. 3 Kpc, regulujący doręczenie pism w przypadku ustanowienia przez strony więcej niż jednego pełnomocnika. Z braku innych, szczególnych regulacji, w postępowaniu