KONWENCJA o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez gości hotelowych, sporządzona w Paryżu dnia 17 grudnia 19 62 r.
Wynikające z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. Nr 53, poz. 272 ze zm.) zobowiązanie odbiorcy przesyłki do zapłaty ciążących na niej należności jest jego samoistnym zobowiązaniem wobec przewoźnika. Obowiązek ten istnieje nawet wtedy, gdy ze stosunku prawego wynikało, że należność ta będzie obciążać nadawcę.
Dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa gminy przeciwko Skarbowi Państwa o należne jej świadczenia z tytułu dotacji celowej w takim zakresie, w jakim wysokość tej dotacji została ustalona niezgodnie z prawem lub przyjętymi przez te strony w porozumieniu zasadami jej obliczenia.
Ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi mocodawca (strona).
Przy oznaczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia nie sumuje się należności dochodzonych pozwem głównym i wzajemnym.
Umowa zapewniająca służebność dożywotniego zamieszkiwania nie jest umową zawartą na czas oznaczony.
1. Przepis art. 203 kh dotyczy umów między spółką a członkami zarządu, związanych ze sprawowaną funkcją członka zarządu, a nie umów zawieranych przez spółkę z członkami zarządu działającymi jako osoby fizyczne, a więc poza pełnioną przez nich funkcją. 2. Dopuszczalność zawarcia przez jednoosobową spółkę z o.o. umowy sprzedaży nieruchomości może wynikać z treści pełnomocnictwa w formie notarialnej,
Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677/ koncesję cofa się jeżeli jej posiadacz nie może przedstawić aktualnych badań technicznych pojazdu, na który udzielono koncesji /por. też odpowiednie przepisy Prawa o ruchu drogowym i o obowiązku przeprowadzania okresowych
Kandydaci wyłonieni po pierwszym etapie konkursu i osoby po innej aplikacji poddane jednoetapowemu postępowaniu kwalifikacyjnemu z zakresu uzupełniającej problematyki mają równe prawa do ubiegania się o wpis na listę aplikantów radcowskich w ramach łącznego limitu określonego przez Radę Okręgową Izby Radców Prawnych.
Sąd drugiej instancji może zmienić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku sądu pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego odmienne ustalenia, chyba że szczególne okoliczności wymagają ponowienia lub uzupełnienia tego postępowania.
1. Ustne oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę przekazane pracownikowi przez bezpośredniego przełożonego jest skuteczne. 2. W postępowaniu apelacyjnym nie mają zastosowania art. 321 § 2 i art. 4771 § 2 kpc.
Osoba, która uzyskała posiadanie nieruchomości na podstawie, sporządzonej w formie aktu notarialnego, umowy zobowiązującej do przeniesienia jej własności, może być - w zakresie zasiedzenia tej nieruchomości (art. 172 § 1 k.c.) - uznana za samoistnego posiadacza w dobrej wierze.
Gdy dowody osobowe, przeprowadzone przez sąd pierwszej instancji, nie mają jednoznacznej wymowy, a ich ocena, dokonana przez ten sąd, nie jest oczywiście błędna, sąd drugiej instancji - bez ponowienia tych dowodów - nie powinien zmieniać, w następstwie odmiennej oceny tych dowodów, ustaleń przyjętych przez sąd pierwszej instancji.
Wydanie niekorzystnego dla strony wyroku nie może stanowić samoistnej podstawy powołania się w postępowaniu apelacyjnym na nowe fakty i dowody (art. 381 KPC).
Przy ocenie mocy i wiarygodności dowodów sąd bierze pod rozwagę nie tylko „materiał dowodowy”, ale także wyjaśnienia informacyjne stron, oświadczenia, zarzuty przez nie zgłaszane, zachowanie się stron podczas procesu przejawiające się np. w odmowie lub utrudnieniach w przeprowadzeniu dowodów, itp., stanowiące „zebrany materiał” w rozumieniu art. 233 § 1 KPC.
Zmieniony w wyniku apelacji wyrok rozwodowy w części dotyczącej wysokości świadczeń alimentacyjnych na rzecz dzieci ma byt samodzielny. Kasacja od takiego wyroku nie jest dopuszczalna.
Nie można skutecznie dowodzić błędu w subsumcji (art. 3931 pkt 1 k.p.c.) poprzez kwestionowanie prawidłowości dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych.
Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa organy administracji celnej mają obowiązek wznawiać postępowanie zakończone decyzją ostateczną jeżeli ujawnione zostaną istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi który wydał decyzję.
Zgodnie z postanowieniami art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, wartością celną towaru jest nie tylko cena zapłacona lub należna za towar celny, ale i wszelkie koszty w cenie nie ujęte, a faktycznie poniesione przez kupującego, m.in. koszty przychodów lub innych korzyści odsprzedaży, wykorzystania lub innej dyspozycji w stosunku do towaru