Wyrok SN z dnia 28 sierpnia 1997 r. sygn. II UKN 254/97
W przypadku wydania samoistnej decyzji o przyjęciu zabezpieczenia majątkowego, umożliwiającej stronie w okresie jej ważności składanie bez ograniczeń wniosków o wyrażenie zgody na złożenie towaru do składu celnego i nadto bez konieczności przedkładania za każdym razem wymaganego nowego zabezpieczenia majątkowego, określenie terminu zabezpieczenia w sprawie nie może być uznane za dowolne.
Należności celne nienależnie pobrane w całości lub w części /art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ to takie, które wymierzono w sytuacji, gdy z przedstawionych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że zgłoszony do odprawy celnej towar nie podlega cłu lub podlega cłu w niższej wysokości, jak również takie, które wprawdzie były
Za datę dokonania obrotu towarowego z zagranicą należy uznać dzień dokonania odprawy ostatecznej, a nie dzień dokonania odprawy celnej warunkowej.
Z brzmienia art. 48 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ wynika, że to na stronie, nie zaś na organie administracji państwowej prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek wykazania, że obrotu towarowego z zagranicą dokonał inny podmiot.
1. Art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 1996 roku /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, przewiduje, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegaj ą budowle związane wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. 2. Pojęcie "działalność gospodarcza" użyte w ustawie o podatkach i
Akty normatywne nie podlegają kontroli ich legalności w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym nadzorowi przewidzianemu w art. 156 tego Kodeksu. Trafnie w tej sytuacji organ administracji odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r., wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji
Na tle przepisów kodeksu postępowania cywilnego o kasacji (art. 392 39320@TEZA TEKST = ) nie można przyjąć, że możliwe jest odrzucenie kasacji w zakresie jednej z jej podstaw lub zarzutów zgłoszonych w ramach tej samej podstawy w sytuacji, gdy ze względu na inną jej podstawę lub zarzuty, zgłoszone w jej ramach, kasacja jest dopuszczalna.
Jeżeli zasądzone zostało odszkodowanie, a nie przywrócenie do pracy, to kasacja jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż pięć tysięcy zł.
Wypowiedzenie najmu lokalu mieszkalnego może nastąpić również przez doręczenie najemcy wniesionego przez pełnomocnika procesowego pozwu o opróżnienie tego lokalu, powołującego się na okoliczności wymienione w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 1994 r. Nr 105, poz. 509 ze zm.).
Zaoferowanie w toku egzekucji przez wierzyciela lokalu mieszkalnego w miejsce lokalu, który zgodnie z tytułem wykonawczym powinien mu być wydany przez dłużnika, nie jest spełnieniem obowiązku zapewnienia lokalu socjalnego w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 1994 r. Nr 105, poz. 509 ze zm.), do jakiego został on uprawniony
Podmiotem na którym ciąży obowiązek dostarczenia i zgłoszenia towaru do miejsca odprawy celnej i w konsekwencji uiszczenia cła była skarżąca spółka, bowiem upoważnienie przez podmiot gospodarczy osoby, która nie wywiązała się z zobowiązania - którym był przewoźnik - nie zwalnia importera od obowiązku uiszczenia cła.
Samo oznaczenie w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD towaru, jako "artykułów reklamowych", nie może być uznane za równoznaczne z wnioskiem o zwolnienie od cła z tego powodu, że przeznaczenie towaru do celów reklamy nie stanowi wystarczającej przesłanki do zwolnienia od cła.
Przepis art. 56 ust. 7 zdanie drugie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 1994 r. Nr 105, poz. 509) nie stanowi dla właściciela lokalu podstawy prawnej do wystąpienia z roszczeniem o zobowiązanie gminy do zawarcia umowy najmu z osobą, której właściciel ma zamiar wypowiedzieć umowę.