Wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. III SA/Lu 540/07
I. Odesłanie z art. 49 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. uprawniało organy podatkowe do stosowania art. 48 lub art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w brzmieniu z 1 lutego 2003 r. II. Preambuła wspólnotowego aktu prawnego może doprecyzować jego treść
Usytuowanie art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w rozdziale dotyczącym uprawnień osób niepełnosprawnych, jak treść tego przepisu dowodzą, że reguła w nim zawarta, odnosi się wyłącznie do ustalania wymiaru czasu pracy niepełnosprawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący
Przepis art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu ossób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) stanowi jedynie materialnoprawną przesłankę do żądania zwrotu kosztów szkolenia. Nie wskazuje jednakże na kompetencje starosty do orzekania w tym zakresie, takich uprawnień nie daje też przepis art. 6a tej ustawy. Prowadzi to
Rozpoznanie przez sąd pierwszej i drugiej instancji sprawy o ustalenie stopnia niepełnosprawności osoby przebywającej w zakładzie karnym bez jej udziału w rozprawach, pomimo złożenia wniosku w tym przedmiocie, może być uznane za pozbawienie możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).
1. Przepis art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych /Dz.U. nr 123 poz. 776 ze zm./ stanowi podstawę nie tyle do wydania decyzji z istoty deklaratoryjnej, co do wydania decyzji kształtującej określoną sytuację prawną adresata, jednak nie z momentem wejścia decyzji do obrotu prawnego zgodnie z regułami kodeksu postępowania