Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2022 r., sygn. I SA/Sz 476/22
W trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.
Organ interpretacyjny nie może uchylić się od wypełnienia swoich obowiązków przewidzianych w art. 14c § 1 i 2 Op tylko z tej przyczyny, że wymagałoby to od niego odniesienia się do innych dziedzin prawa, jeżeli stanowią one element przepisów podatkowego prawa materialnego.
Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.
Stwierdzenie nierzetelności ksiąg podatkowych stanowi podstawę do ich pominięcia jako dowodu w sprawie, a także otwiera możliwość zastosowania przepisów art. 23 § 1 pkt 2 oraz § 3 pkt 2 i § 5 Op, czyli określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.