Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. I PK 230/19
Sędzia, który brał udział w rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji na wstępnym etapie postępowania, ale nie wydał zaskarżonego apelacją orzeczenia, nie jest wyłączony z mocy ustawy z rozpoznania sprawy w drugiej instancji.
Teza od Redakcji
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa M. J. , A. J. i T. J. przeciwko M. w Ł. o zadośćuczynienie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 grudnia 2020 r., skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt III APa (...) ,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. odstępuje od obciążenia skarżących kosztami postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w (...) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 16 lipca 2019 r., sygn. akt III APa (...) w sprawie z powództwa M. J., A. J. i T. J. przeciwko M. (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o zadośćuczynienie, oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z 20 lutego 2019 r., sygn. akt VIII P (...) oddalającego ich powództwo i orzekającego o kosztach procesu.
Powodowie zaskarżyli powyższy wyrok skargą kasacyjną w zakresie oddalającym ich apelację oraz zasadzającym od nich na rzecz pozwanego kwoty po 675,00 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, to jest co do punktu 1 i 2 wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które prowadzą do nieważności postępowania, a to art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c., przez dopuszczenie do udziału w rozpoznaniu apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Ł., VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie sygn. akt. VIII P (...) sędziego, który podlegał wyłączeniu z mocy ustawy z powodu uczestnictwa w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia we wskazanym postępowaniu, to jest w niższej instancji, co prowadzi do nieważności postępowania z przyczyn wskazanych w art. 379 pkt. 4 k.p.c. Dodatkowo skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 435 k.c. przez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pozwana Spółka skutecznie wykazała przesłankę egzoneracyjną odpowiedzialności w postaci wyłącznej winy poszkodowanego, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie można abstrahować od współistnienia niezawinionej i niezależnej od S. J. przyczyny wypadku, jaką były zaburzenia świadomości poszkodowanego występujące w przebiegu ukrytej jednostki chorobowej, pozostające poza zakresem wiedzy S. J., która ponadto, pomijając nawet zakres informacji udzielanych lekarzom przez poszkodowanego w trakcie dokonywania oceny zdolności do pracy na stanowisku motorniczego, nie mogła zostać skutecznie wykryta nawet po przeprowadzeniu dodatkowych badań. Tym samym zachowanie poszkodowanego nie może zostać uznane za zawinione i stanowiące wyłączną i jedyną przyczynę zdarzenia, a tylko wyłączny związek między zawinionym zachowaniem a szkodą zwalnia prowadzącego przedsiębiorstwo od odpowiedzialności, która to odpowiedzialność kształtuje się w niniejszej sprawie w oparciu o zasadę ryzyka. Skarżący zarzucili również naruszenie kolejnych przepisów postępowania, a mianowicie: (-) art. 233 § 1 w związku z art. 391 § 1 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 oraz art 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego w Ł. bez merytorycznego odniesienia się do rozważań w zakresie zarzutów w odniesieniu do ustaleń faktycznych i oceny dowodów, w sytuacji gdy formułowane w apelacji zarzuty obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co skutkowało tym, że zarzuty apelacyjne nie zostały w rzeczywistości rozpoznane.