Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 1992 r., sygn. WZ 44/92
W razie śmierci osoby, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia, jej uprawnienie określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. nr 34, poz. 149) przechodzi na małżonka tylko wtedy, kiedy małżeństwo trwało w chwili śmierci uprawnionego.
Sąd Najwyższy w sprawie wniosku o odszkodowanie za niesłuszne skazanie Henryka G., wyrokiem b. Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie z dnia 20 grudnia 1951 r. za przestępstwo określone w art. 7 m.k.k. w zw. z art. 15 § 1 i 2 m.k.k. i art. 46 § 1 lit. a) k.k. Wojska Polskiego oraz w art. 48 § 1 k.k. Wojska Polskiego na kary: śmierci, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze wraz z przepadkiem całego mienia, po czym ułaskawionego przez zamianę kary śmierci na karę dożywotniego więzienia, a następnie wobec którego po wznowieniu postępowania postanowieniem b. Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 10 grudnia 1954 r., uprzednim uchyleniu wyroku skazującego i przekazaniu sprawy do uzupełnienia śledztwa postępowanie karne umorzono postanowieniem Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 10 stycznia 1955 r. z powodu braku dostatecznych dowodów winy, po czym postanowieniem b. Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 10 czerwca 1957 r. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz niesłusznie skazanego kwotę 30.007 zł 50 gr z tytułu odszkodowania, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 2 kwietnia 1992 r. zażalenia Jadwigi F. b. żony skazanego na postanowienie Sądu Okręgu Wojskowego w W. z dnia 20 lutego 1992 r., odmawiającego zasądzenia na jej rzecz odszkodowania przewidzianego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. nr 34, poz. 149) zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.