Orzeczenie
Wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 1983/20
Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostaje w sprzeczności z brzmieniem art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 279/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz M. K. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 czerwca 2020 r., II SA/Rz 279/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy D. z [...] grudnia 2019 r. nr: [...].
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z 5 listopada 2019 r. M. K. (dalej jako: "skarżąca") wystąpiła do Wójta Gminy D. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem.
Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096: dalej jako: "k.p.a."), art. 17 ustawy z 28 listopada 2013 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.; dalej jako: "u.ś.r.") oraz art. 128 ustawy z 15 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2018 r., poz. 950), odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. Organ I instancji ustalił, że mąż skarżącej (ur. 1 czerwca 1951 r.) orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] lipca 2016 r. zaliczony został na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności; w orzeczeniu tym stwierdzono jednocześnie, że niepełnosprawność istnieje od 16 kwietnia 2016 r., przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datowany został od 7 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że: zgodnie z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia; zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do emerytury. Organ I instancji wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż skarżąca złożyła wniosek o jego ustalenie z tytułu opieki nad mężem, u którego niepełnosprawność w stopniu znacznym istnieje od 65 roku życia. Ponadto skarżąca decyzją ZUS z 4 grudnia 2013 r. ma ustalone prawo do emerytury.
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right