Wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. III SA 2855/00
Naczelny Sąd Administracyjny nie może być adresatem zawartej w skardze prośby o odroczenie odbycia zasadniczej służby wojskowej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może być adresatem zawartej w skardze prośby o odroczenie odbycia zasadniczej służby wojskowej.
Członkiem rodziny żołnierza pozostającym na jego wyłącznym utrzymaniu jest między innymi jego żona, jeżeli nie uzyskuje dochodu lub uzyskiwany przez nią dochód z jakiegokolwiek tytułu jest niższy od najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie kodeksu pracy oraz jeżeli pozostawała ona z żołnierzem we wspólnym gospodarstwie domowym
Żołnierz zawodowy pełniący służbę w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej nie ma prawa do uposażenia za godziny nadliczbowe.
Fakt, że skarżący nie był w stanie podać dokładnie w jakim miejscu i w jakim czasie utracił /zgubił/ radiotelefon, wskazuje, że nie dołożył należytej staranności w zakresie pieczy nad tym mieniem. Nie kontrolował w czasie wykonywania swoich czynności czy posiadał przy sobie telefon.
1. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu poborowego za zdolnego do służby wojskowej obejmować będzie sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia poborowego, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia poborowego były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zakaz reformationis in peius wyrażony w przepisie art. 139 Kpa.
Zarówno ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./, jak i rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dotyczących pozbawiania uprawnień kombatanckich i zasad przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień /Dz.U
Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym, do którego- z mocy art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Do odpowiedzi na skargę stosuje się w konsekwencji art. 127 Kpc wymagający wypowiedzenia się przez autora pisma procesowego co do twierdzeń strony przeciwnej i dowodów
1. Z treści art. 9 Kpa wynika powinność organów administracji publicznej co do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wymaganie to powinno być przestrzegane szczególnie skrupulatnie, gdy widać, że strona błądzi co do znaczenia swoich zachowań. 2. Skutki pozbawienia uprawnień kombatanckich dotykają
Pouczenie o treści art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /t.j. Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./ winno być w zasadzie zamieszczone w każdej decyzji odmawiającej przyznania pomocy z Państwowego Funduszu kombatantów w trybie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia
Fakt, iż represją w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz.U. nr 87 poz. 395 ze zm./ jest samo osadzenie w obozie pracy przymusowej z określonych przyczyn bez jednoczesnego łączenia tegoż osadzenia z wykonywaniem
Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./ oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie udzielania odroczeń zasadniczej służby wojskowej, zwalniania żołnierzy z tej służby przed jej odbyciem, a także postępowania oraz właściwości organów wojskowych w tych sprawach /Dz.U. nr 5 poz. 54/ nie
Osadzenie i odbywanie kary w obozie karnym niemieckim połączone nawet z obowiązkiem wykonywania pracy nie stanowi represji w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz.U. nr 87 poz. 395 ze zm./, która polega
W świetle dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./ Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydając decyzję w przedmiocie uprawnień kombatanckich nie jest upoważniony do dokonywania oceny faktów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt
Skarżąca w latach 1944-1945 była dzieckiem w wieku 6-7 lat i nie była deportowana w celu wykonywania pracy przymusowej. Deportowani w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz.U. 1996 nr 87 poz. 395/ byli rodzice
Art. 1 ust. 1 ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego /Dz.U. nr 34 poz. 149 ze zm./ zrównuje orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości z orzeczeniami wydawanymi przez organy pozasądowe w okresie od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1956 r., jeżeli czyn
Przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 w odróżnieniu od pkt 1 i 4 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm./, który wyraźnie stawia wymagania "pełnienia służby wojskowej", mówi jedynie o "służbie w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych
Art. 26 ust. 1 i 4 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej - Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./ wynika, że określanie fizycznej i psychicznej zdolności poborowych do czynnej służby wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich /jako organów odwoławczych/ komisji lekarskich. Dlatego też wyłącznie orzeczenia komisji lekarskich, jako
Szczególne zasady określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach zostały unormowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 grudnia 1992 r. /Dz.U. nr 57 poz. 278 ze zm./, wydanym na podstawie art. 26 ust. 4 i art. 70 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony
Art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16 ze zm./ nie pozwala odroczyć służby na czas dłuższy niż dwanaście miesięcy. Komisja Poborowa nie mogła zatem orzec odroczenia na czas nieokreślony. Gdyby to uczyniła, naruszyłaby prawo.
W oparciu o przeprowadzone badania lekarskie poborowego, w wyniku których stwierdzono niewielkie zniekształcenie trzonu kręgu L-1 bez upośledzenia ruchomości kręgosłupa i bez objawów korzeniowych, a więc upośledzające sprawność ustroju najwyżej nieznacznie orzekające organy obu instancji doszły do przekonania, że w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r.
Sam fakt służby wojskowej z poboru w Wojsku Polskim po dniu 10 05 1945 r. a przed 30 czerwca 1947 r. skutkuje zachowaniem uprawnień kombatanckich, uzyskanych wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej.