Wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1997 r., sygn. V SA 1009/97
O charakterze obozu nie może decydować jego nazwa nadana przez ówczesne władze ZSRR, lecz rzeczywisty charakter obozu.
O charakterze obozu nie może decydować jego nazwa nadana przez ówczesne władze ZSRR, lecz rzeczywisty charakter obozu.
Osoba pobierająca przed dniem 1 stycznia 1991 r. rentę inwalidy wojennego przyznaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) nie może być pozbawiona tej renty z mocy art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących
Rażące naruszenie warunków wykonywania koncesji, stwarzające możliwości nabycia broni lub amunicji przez osoby nieupoważnione i mogące powodować zagrożenie bezpieczeństwa obywateli uzasadnia cofnięcie koncesji.
Zaliczenie strażakowi Państwowej Straży Pożarnej okresu nauki w szkole pożarniczej do której uczęszczał przed dniem 1 stycznia 1992 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./ do ciągłości służby nie zostało uzależnione od warunku ukończenia tej szkoły /art. 129 ust. 2a pow. ustawy/.
Przypadki nasuwające zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierujących pojazdami, o jakich stanowi przepis art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./ w zw. z par. 1 pkt 1 lit. "a" zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 stycznia 1995 r. w sprawie kierowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami
Przedmiotem decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ może być wyłącznie pozbawienie uprawnień kombatanckich. Na podstawie tego przepisu nie może być zatem wydana decyzja o odmowie potwierdzenia uprawnień kombatanckich uzyskanych
1. Unormowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Radzieckich /Dz.U. nr 87 poz. 395/ niewątpliwie były pochodną możliwości finansowych Państwa i nie można wykluczyć zmiany przyjętych rozwiązań w przyszłości. Stąd też wolą racjonalnego ustawodawcy
1. Podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem prawa własności. 2. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest wyłącznie następstwem stałego wycofania z ruchu, rozumianego jako następstwo wyrejestrowania środka transportowego. Nie wystarczy zatem faktyczne wycofanie z ruchu środka transportowego jako wynik jego uszkodzenia, powodującego niemożność poruszania się
Przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ nie stanowi podstawy prawnej do wydania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzji o odmowie potwierdzenia uprawnień kombatanckich uzyskanych na podstawie dotychczasowych przepisów.
W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433/ w razie orzeczenia rozwodu małżonków zajmujących kwaterę, każdy z rozwiedzionych małżonków może w dalszym ciągu zamieszkiwać w tej kwaterze. Oznacza to, że skarżąca nie może być pozbawiona uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu w drodze złożenia stosownego
Przepis art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ określa sytuacje, w których uprawnienia kombatanckie nie przysługują. Wśród tych przesłanek brak jest służby w Polskiej Policji Granatowej.
Stroną postępowania jest jedynie podmiot wprowadzający środek spożywczy do obrotu i to niezależnie od tego, czy jest jego właścicielem, czy nie, a nie producent środka spożywczego.
W rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia /Dz.U. nr 29 poz. 245 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 15 lipca 1994 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, używek i substancji dodatkowych dozwolonych, przeznaczonych do obrotu /Dz.U. nr 86 poz. 402/ obowiązek podania informacji o składnikach